Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rijtuig te laten passeeren.

Eindelijk had men een breede denneniaan bereikt. In de diepe, modderige wagensporen helde de koets soms zóó naar één kant ovar, dat petite tnère angstig gilde. De laan werd afgesloten door een breed, wit hek; Marius haastte zich om het te openen en langs een uitgestrekt grasveld bereikte men een ruim gebouwd, somber huis, waarvan de luiken gesloten waren.

De deur ging open en op den drempel verscheen een oude huisknecht, in een rood vest met zwarte strepen, dat gedeeltelijk bedekt werd door een voorschoot. Met korte, afgemeten passen kwam hij het bordes af en vroeg den naam der bezoekers. Hij bracht hen in een grooten salon, waar hij met inspanning van al zijn krachten de zonneblinden opende, -die altijd gesloten schenen te zijn.

De meubelen waren bedekt met katoenen hoezen, witte overtrekken beschermden pendule en candelabres en een muffe lucht, als uit lang vervlogen dagen, belette de ademhaling en gaf aan alles een gedrukte stemming.

Allen namen plaats om geduldig te wachten. Haastige stappen in de kamers boven hun hoofd deden vermoeden, dat de bewoners van het kasteel in allerijl toilet maakten.

Het duurde lang. Een bel weerklonk eenige malen achtereen,, men hoorde iemand naar beneden komen, doch ook weer naar boven gaan.

De barones rilde van de kou, Julien liep door den salon heen en weer, terwijl Jeanne in gedrukte stemming naast haar moeder zat. En de baron, die met zijn rug tegen den marmeren schoorsteenrand leunde, wachtte met gebogen hoofd.

Eindelijk ging een der deuren open om vicomte en vicomtesse de Briseville büinen te laten. Zij waren beiden klein en mager, van onbestemden leeftijd, deftig en verlegen. De vicomtesse was gekleed in een gebloemd zijden japon, een klein mutsje met breede zijden linten op het kapsel. Zij sprak op snellen, onaangenamen toon. Haar echtgenoot droeg een nauwsluitende jas en groette met een kniebuiging.

Sluiten