Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Blijf nog even bij haar, ik kom dadelijk terug."

Inderdaad verscheen hij na ondenkbaar korten tijd weer met père Simon en Ludivine.

Julien ging naar zijn vrouw toe en op korten, bevelenden toon, gebood hij haar, naar beneden te gaan, totdat hij haar terug zou roepen.

Bevend aan al haar leden deed Jeanne wat haar bevolen was, en in den salon, waar sinds het vertrek harer ouders niet meer gestookt mocht worden» wachtte zij angstig op wat komen zou.

Het duuide niet lang, of zij zag den bediende vlug het huis veriaten. Vijf minuten daarna kwam hij terug, in gezelschap van vrouw Dentu, de vroedvrouw van het dorp.

Roerloos bleef Jeanne in den fauteuil met de gobelinbekleeding zitten. Duizend gedachten vlogen door haar hoofd en haar slanke handen beefden. Welk tooneel speelde zich boven haar hoofd af en waarom had Julien haar als een kind weggestuurd?

Zij wist niet, hoelang zij zoo had gezeten, toen een luid rumoer op de trap haar uit haar overpeinzingen wekte. Stemmen klonken verward dooreen en Julien opende de deur van den salon om haar te zeggen, dat zij gerust weer naaf boven, naar haar kamer kon gaan.

— Wat is er gebeurd? Hoe is het nu met Rosalie?!' bracht -zij met moeite uit en sprakeloos staarde zij haar man aan, toen deze op ijskouden toon en met een dreigende uitdrukking op zijn gezicht vertelde:

— Rosalie heeft een zoon ter wereld gebracht 1"

En toen zijn vrouw bleef zwijgen, beet hij haar toe:

— Wat denk je met het meisje te doen?" •

Zij begreep hem niet en als werktuigelijk sprak ze:

— Wat bedoel je? Ik weet het niet!" Buiten zichzelf van drift riep hij uit:

— Wij kunnen haar en haar bastaard toch niet hier in huis houden . . ."

Jeanne dacht even na en toen waagde ze, te vragen:

— Kunnen wij het kindje niet uitbesteden?"

Sluiten