Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Julien? Wat had hij hun verteld? Wat wisten haar ouders? En Rosalie? Waar zou die gebleven zijn? En wat moest zij zelf nu doen? Teruggaan met papa en perire mère, naar Rouen, zooals vroeger? Dan zou zij weduwe zijn, daarmee uit.

En zij wachtte, op wat men haar zou vragerf, waarover men zou spreken, geduldig en oplettend.

Dien avond, toen zij alleen was met dë barones, riep zij zacht „Moedertje!"

Haar eigen stem verbaasde haar en deed haar schrikken. De barones greep haar handen.

— Mijn kind, mijn lieve Jeanne, herken je mij eindelijk?

— Ja, moedertje, maar u moet niet huilen; wij hebben veel samen te bespreken. Heeft Julien u verteld, waarom ik dien nacht ben gevlucht?"

— Ja, lieveling, je hebt zware koorts gehad, je bent heel ziek geweest."

— Dat is het niet, mama. Eerst later heb ik koorts gekregen, maar heeft hij u ook verteld, wat er de oorzaak van was en waarom ik ben weggeloopen?"

— Neen, mijn kind."

— Omdat ik Rosalie bij hem vond, in zijn armen ... De barones dacht, dat haar dochter weer ijlde en terwijl

zij Jeanne's hand streelde, fluisterde zij:

— Ga lekker slapen, lieveling en wind je niet op. Blijf vooral kalm, kindje!"

Maar Jeanne viel haar in de rede:

— Ik weet heel goed wat ik zeg, moeder en ik vertel u geen dwaasheden, zooals ik het gedurende mijn ziekte deed. Op een nacht toen ik mij ellendig en ziek voelde, ben ik Julien's kamer binnengegaan. Rosalie lag in zijn bed. Ik was krankzinnig van verdriet en ben weggevlucht in de sneeuw om een eind aan mijn leven te maken."

Maar de barones herhaalde:

— Ja, lieve kindje, je bent heel ziek geweest."

— Ik zeg u nog eens: dat is het niet, mama, maar ik vond ze samen, Rosalie en Julién en nu wil ik niet bij hem blijven.

Sluiten