Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

II moet mij meenemen naar Rouen, net als vroeger."

En de barones, die het bevel van den dokter volgde om Jeanne in geen enkel opzicht tegen te spreken, antwoordde weer: — Ja, mijn lieveling."

Nu werd de zieke ongeduldig.

— Ik zie wel, dat u mij niet gelooft. Ga papa roepen, hij zal mij wel begrijpen." y*,

Petite mère stond met moeite op, nam haar beide stokken en sleepte zich de kamer uit. Na eenige minuten kwam zij terug met den baron, die haar ondersteunde.

Zij gingen naast het bed zitten en dadelijk begon Jeanne haar verhaal. Met zwakke stem, heel zacht, vertelde zij alles. 'Zij sprak over het vreemde, onaangename karakter van Julien, over zijn hardheid en zijn glerigen aard. Eindelijk over zijn trouweloosheid.

Toen zij haar verhaal had geëindigd, was het den baron duidelijk, dat zij niet fantaseerde. Hij wist echter niet, wat te antwoorden, welk besluit hier genomen moest worden.

Teeder nam hij Jeanne's hand in de zijne, zooals vroeger,

men hij naar 111 siaap verceiue.

— Luister, mijn kind, we moeten heel voorzichtig handelen. Laat ons niets overhaast doen; doe je best, je man te dulden, totdat wij een besluit hebben genomen . .. Beloof je mij dat?"

Zij antwoordde zacht:

•*» Dat is goed, maar ik wil hier niet blijven, als ik genezen ben."

En bijna fluisterend vervolgde zij: •m Waar is Rosalie gebleven?"

— Je zult haar niet meer zien," stelde de baron gerust.

Maar koppig herhaalde zij:

.— Waar is ze? Ik wil het weten."

Toen bekende bij, dat zij nog niet was vertrokken, hoewel besloten was, dat zij zou weggaan.

Nadat hij de zieke had verlaten, ging de baron, verontwaardigd en bedroefd tegelijk, Julien opzoeken en op norschen toon beet hij zijn schoonzoon toe:

Sluiten