Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Sprakeloos bleef zij liggen. Zij hoorde niet meer wat er om haar heen gesproken werd; haar gedachten concentreerden |2ich slechts op dat ééne punt: „moeder worden ..."

Dien nacht sliep zij niet; hoe heerlijk zij het vooruitzicht ook vond, een kind te zullen krijgen, zoon klein wezentje, dat geheel van haar zou zijn, zoo droevig stemde haar dé gedachte, dat Julien de vader was. Als het eens hetzelfde karakter van den vader zou krijgen.

Den volgenden morgen liet zij den baron bij zich roepen.

— Vader, mijn besluit is genomen; ik wil alles weten, vooral nü! Hoort u, ik wil het! En u weet, dat het niet goed is om mij tegen te spreken in mijn omstandigheden. Luister i-eens, u moet den pastoor gaan opzoeken; hij moet Rosalie l-zeggen, dat zij niet mag liegen. En als hij er is, moet u hem Fboven sturen en zelf ook hier komen. Dan moet u ervoor

zorgen, dat Julien niets'merkt."

Een uur later kwam de geestelijke binnen. Hij was nog dikker geworden en even kortademig als petite mère. Naast f het bed ging hij in een fauteuil zitten en hij begon dadelijk grapjes te maken.

-— Wel, wel, madame la baronne, ik geloof, dat wij .-'beidjes er niet magerder op worden. Wij vormen samen een elegant paartje."

Petite mère lachte goedig.

Toen wendde hij zich tot de zieke.

— En wat heeft men mij verteld, mevrouwtje; zullen we gauw weer een doopfeest hebben? Ha, ha, ha, maar dezen keer zal het geen schip zijn, dat gedoopt moet worden."

Op plechtigen toon vervolgde hij:

— Het zal een toekomstig vaderlandsverdediger worden i of misschien wel een lief huismoedertje in den dop, zooals |u, madame la baronne."

Weer lachte de barones haar-goedmoedig lachje.

Maar de deur ging open en Rosalie werd door den baron naar binnen geduwd. Zij bleef echter tegenstribbelen en een stevige ruk van den baron was noodig eer zij midden in de

Een leven

7

Sluiten