Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kamer stond. Beide handen voor het gezicht bleef zij daar snikkend staan.

Jeanne was .doodsbleek geworden; het hart bonsde haar in de keel. Het was haar onmogelijk een woord uit te brengen; zij hijgde naar adem.

Eindelijk sprak zij onder blijkbare inspanning:

— Het is niet noodig... je te ondervragen... je houding... je schaamte spreken voor zichzelf."

Na eenige oogenblikken geworsteld te hebben met de aandoening, die haar bijna te sterk werd, vervolgde Jeanne:

.— Maar ik wil alles weten,... alles. En mijnheer de pastoor is hier gekomen opdat het voor jou als een biecht kan zijn.'

Rosalie stond nog steeds met de handen voor het gelaat.

Nu klonk de stem van den geestelijke.

— Kom, mijn dochter, luister naar hetgeen er tegen je gesproken wordt, en geef antwoord. Wij willen je geen kwaad doen, maar wenschen alleen te weten, wat er is gebeurd."

Jeanne had zich over den rand van haar Bed gebogen en, terwijl zij strak naar het meisje keek, vroeg zij:

— Is het waar of niet, dat ik je heb gevonden in de armen van mijn man, in zijn kamer?"

En zonder de handen van het gezicht weg te nemen, antwoordde Rosalie op huilerigen toon:

— Oui, madame."

De barones begon te snikken; Jeanne echter scheen haar zelfbeheersching te hebben teruggekregen en hernam:

— Hoelang duurde die verhouding reeds?"

— Sinds hij hier in huis is gekomen." Jeanne begreep niet, wat Rosalie bedoelde.

— Sinds hij- is gekomen . . . Dus . . . sinds den herfst?"

— Oui, madame."

— Sinds hij hier in huis is gekomen?"

— Oui, madame."

— Maar waar hebben jullie elkaar dan ontmoet? Wat heeft hij je dan voorgelogen? Hoe is Bet mogelijk, dat je je zoover hebt kunnen vergeten?"

Sluiten