Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij was jaloersch op de min en als de jonge boerenvrouw, die het kind voedde, het kleine wezentje in haar armen nam, kwam in Jeanne den lust op om haar jongen van den schoot dier kalme gezonde vrouw te rukken, om haar nagels te boren in dat blanke vleesch van de borst, waaraan haar kind zich laafde.

Met onuitputtelijk geduld borduurde zij de fijnste jurkjes; zij hulde het teere wezentje in wolken van kant en tulle en bedekte het hoofdje met kunstig bewerkte, kostbare mutsjes. Een nieuw lint, een prachtig slabbetje waren voor haar belangrijker dan iets anders ter wereld en vol spanning wachtte zij het oordeel der huisgenooten af, of het nieuwe kleedingstuk den kleinen jongen wel snoezig stond.

De baron en petite mère glimlachten om de overdreven teederheid der jonge vrouw, maar Julien, die de verandering in huis lastig vond en wiens gezag moest zwichten voor dat van den kleinen schreeuwenden tyran, herhaalde in voortdurende woede: — Zij is belachelijk met haar ziekelijke zorg voor dat wurm!"

Inderdaad waren er nachten, die Jeanne doorbracht naast de wieg van haar kind, alleen om het genot te smaken, zijfi rustlgen slaap gade te slaan. Zij begon er slecht uit te zien en werd in 't oog loopend mager, zoodat de dokter beval, haar van haar zoon te scheiden. Jeanne werd boos, huilde en wilde zich verzetten, maar men stoorde zich niet aan haar smeekbeden. Eiken avond werd de wieg in de kamer der min gebracht en eiken nacht stond de moeder op om op bloote voeten voor het sleutelgat te gaan luisteren of de kleine rustig sliep, en niets noodig had.

Julien vond haar daar eens toen hij, na bij de Tourvilles gedineerd te hebben, laat thuis kwam en na dien tijd'werd zij des nachts in haar kamer opgesloten om haar te noodzaken, in bed te blijven.

In het laatst van Augustus hielden de baron en tante Lison het kind ten doop. Het kreeg de namen Pierre Simon Paul. In September vertrok tante Lison weer en haar afwezigheid

Sluiten