Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

plezier te kunnen doen. Ik dacht bij mijzelf: de eene dienst is de andere waard en je kan nooit weten, hoe ik m'sieur le baron nog eens noodig zou kunnen hebben. Maar toen kwam m'sieur Julien en sprak van vijftienhonderd. Toen zei ik tegen mezelf: daar moet je maar eens persoonlijk op af gaan. Niet omdat ik geen vertrouwen had, maar je wilt toch graag weten waar je aan toe bent. Nietwaar m'sieur le baron?"

— Wanneer denkt ge met Rosalie te trouwen ?"

De jonge man keek heel verlegen en aarzelend sprak hij:

— Zouden we er niet eerst een klein contractje van opmaken?"

Nu werd de baron boos.

— Maar voor den duivel! Zorg maar dat ge het huwelijkscontract in orde krijgt! Dat is de allerbeste waarborg voor u I"

De boer bleef volhouden,

— We zouden voorloopig toch een beetje zwart op witkunnen zetten. Dat kan nooit kwaad."

De baron stond bp om een einde aan het gesprek te maken.

— Zeg onmiddellijk of ge ertoe besluit, ja of neen. Zooniet, zeg het dan, want ik heb een anderen liefhebber."

Nu werd de geslepen huwelijkspretendent angstig, en alsof hij een koe had gekocht, zoo strekte hij de hand uit.

— Sla toe m'sieur le baron, het is in orde. Het zaakje is beklonken!"

De baron deed zooals hem verzocht was en riep Ludivine. De meid stak haar hoofd door het keukenraam. „Ludivine, breng een flesch wijn!"

En men klonk op den gesloten handel; waarna Désiré Lecoq den terugweg aanvaardde met lichter schreden dan waarmee hij gekomen was.

Men vertelde Julien niets van het bezoek. Het. huwelijkscontract werd opgemaakt zonder dat hij er iets van vermoedde en op een Dinsdagmorgen werd het huwelijk voltrokken.

Sluiten