Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En als zij haar wandelingetje niet tot het eind toe kon volbrengen zei ze: — Laten we bier maar ophouden. Mijn hypertrophie plaagt me vandaag meer dan ooit,"

Men zag haar nooit meer lachen, hoogstens glimlachte zij nog flauwtjes om dingen, die haar vroeger hadden doen schudden. Haar gezicht was goed gebleven en het liefst zat zij doodstil te lezen in Cotinne of Méditations van Lamartine. Af en toe verzocht zij, dat men haar haar lade met „souvenirs" zou brengen. Dan legde zij alle oude brieven, die eruit kwamen, in haar schoot, en nadat zij een voor een al die reliquieën had herlezen, borg zij ze keurig weer weg in de schuiflade, die naast haar op een stoel was gezet.

Als zij alleen was, kuste zij een paar van die brieven, alsof het herinneringen waren aan iemand, dien zij had liefgehad.

Zoo vond Jeanne haar soms, als zij onverwacht de kamer binnenkwam en het ontging haar niet, dat de oogen van petite mère vol tranen stonden. Dan vertelde de oude dame, dat de „reliquieën" haar een beetje droevig stemden.

— Zie je kind, daar zijn van die goede, oudé herinneringen, die langen tijd begraven waren, maar plotseling weer opdoemen. Dan is het alsof men alles weer doorleeft wat al zoo heel lang geleden is. Jij zult dat later ook hebben, als je zoo oud bent als je moeder nu . . ."

Als de baron het tweetal zoo vond, verzocht hij zijn dochter:

— Jeanne, doe mij het genoegen, al je brieven te verbranden. Die van je moeder, de mijne, enfin allemaal. Er is niets ergers dan -op zijn ouden dag zich te gaan verdiepen in de gebeurtenissen uit zijn jeugd."

Maar Jeanne bewaarde haar brieven, zij had ook haar „reliquiëen", want zij had de droomerig-sentimenteele aard van haar moeder geërfd.

Eenige dagen later moest de baron voor zaken naar Rouen.

Het was heerlijk weer. De barones voelde zich beter dan hij haar komst in „les Peuples" en Jeanne, die niet meer dacht aan de nieuwe liaison van Julien, was gelukkig en op-

Sluiten