Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Geen onderteekening ... zij begreep er niets van en keerde den brief om en om. Het adres luidde:

— Madame la baronne Le Perthuis desVauds." Die was dus bestemd geweest voor petite mère. Nu opende zij den tweeden uit het pakje:

— Kom vanavond, als hij uit is. Wij zullen een uur voor onszelf hebben. Je t'adore."

En van den derden brief begreep Jeanne nog minder:

— Ik sterf bijna van verlangen naar je. Soms droom ik, dat je in mijn armen ligt, dat ik mijn mond op je lippen druk en je diep in de oogen kijk. Maar dan ontwaakt ik met het bewustzijn, dat een ander recht heeft op je lief" koozingen ..."

Wat beteekende dit alles? Van wien kwamen al die hartstochtelijke liefdesbetuigingen, die teedere woordjes, die petite mère zoo zorgvuldig had bewaard ?

Zij las verder en telkens weer waren het afspraakjes voor een rendez-vous, vermaningen om toch vooral voorzichtig te zijn en aan het slot altijd weer hetzelfde verzoek: „Verbrand dezen brief vooral!"

Eindelijk opende zij een gewone kaart, die een eenvoudige uitnoodiging bevatte voor een diner, maar van dezelfde hand en onderteekend: „Paul d'Ennemare." De baron sprak nog dikwijls over „Mijn arme oude Paul," een van zijn vrienden, wiens vrouw de beste vriendin van de barones was geweest.

Jeanne begreep nu, dat Paul, de vriend van haar vader, haar moeders minnaar was geweest. Met plotseling opkomende verontwaardiging wierp Jeanne al de brieven op den grond, zooals zij een onrein dier ver van zich gegooid zou hebben. Snikkend ging zij bij het venster staan, maar haar knieën knikten en zij moest steun zoeken om niet neer te vallen. Een wanhopig verdriet belette haar om verder te kunnen denken.

Zij zou daar misschien den geheelen nacht op dien stoel bij het raam zijn gebleven als naderende voetstappen haar niet verschrikt hadden doen opspringen.

Sluiten