Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nog een kus op het voorhoofd der overledene, toen wierp zij nog een langen, smartelijken blik op het bleeke gelaat der doode, waarop niets dan rust en vrede te lezen stonden en ging naar haar kamer.

De morgenuren werden in beslag genomen door al die droeve bezigheden, die onvermijdelijk zijn als de dood zijn intrede heeft gedaan. Eerst 's avonds kwam de baron. Bedroefd zat hij bij de laatste sponde van zijn vrouw zonder meer dan het hoog noodige te spreken. Zijn smart scheen innig en oprecht.

Toen de begrafenis was afgeloopen, reden de rijtuigen af en aan om bezoekers te brengen. In de groote vestibule klonken stemmen verward door elkaar; dames in rouwk eeren kwamen binnen, dames, waarvan Jeanne de meesten voor het eerst in haar leven zag.

Markiezin de Coutelier en vicomtesse de Briseville kusten haar vol uiterlijke deelneming.

Plotseling zag zij tante Lison naast zich staan en zij omhelsde de arme vrouw hartelijk. Tante Lison veegde haastig haar tranen af en verdween, even ongemerkt als zij was gekomen, uit de kamer.

Onberispelijk in het zwart gekleed, elegant en knap als een gentilhomme, kwam Julien binnen. Hij was in zijn nopjes, dat er zooveel belangstelling werd betoond. Met zachte stem vroeg hij Jeanne, hoe zij sommige dingen wenschte geregeld te hebben en op vertrouwelijken toon fluisterde hij haar in 't oor:

— De geheele adel heeft acte de présence gegeven; dat is meer, dan we hadden kunnen verwachten."

En hij vertrok weer met een eerbiedigen groet aan de dames.

Gravin Gilberte bleef alleen bij Jeanne; zij kuste haar vriendin herhaaldelijk en zuchte:

<— Mijn arme lieveling! Mijn arme lieveling!"

Toen graaf de Tourville zijn vrouw kwam halen, schreide hij alsof hij zijn eigen moeder had verloren.

Sluiten