Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weer aan het geluk, aan een blijde toekomst. De gedachte aan een dochtertje, dat zou opgroeien samen met kleinen Paul, dat hem een speelmakkertje zou worden, verliet haar geen oogenblik meer en de onaangename verrassing, die duidelijk te lezen stond op het gelaat van Julien, toen zij hem het nieuws toevertrouwde, deed haar geen pijn. Zij hoorde nauwelijks zijn opmerking:

— Die had, wat mij betreft, evengoed weg kunnen blijven. We hadden het best zonder zoon tweeden opeter kunnen stellen . . ."

Wat konden ze haar nog deren, de harde woorden van haar man ? Zij zou immers haar geluk vinden in haar kinderen, die van haar zouden houden, die zij tot rechtschapen menschen zou opvoeden en die haar alles,.wat het leven haar reeds had ontnomen, zouden vergoeden!

In het laatst van September kwam pastoor Picot een officieel bezoek brengen. Hij droeg een nieuwe soutane, die nog maar enkele kersversche vlekken vertoonde, en hij kwam zijn opvolger voorstellen, pastoor Tolbiac. De nieuweling was een kleine magere man, die op gezwollen toon sprak en in wiens donkere, diepliggende oogen een fanatiek vuur gloeide.

De oude pastoor was benoemd tot deken te Goderville.

Het vertrek van den ouden vriend stemde Jeanne droevig. Pastoor Picot kende zij sinds haar kinderjaren, hij had haar huwelijk ingezegend, had kleinen Paul gedoopt en perire mère begraven. Zij kon zich Etouvent niet indenken zonder den dikbuikigen, gemoedelijken priester, die met langzame schreden langs de boerderijen wandelde, en zij hield van hem, omdat hij eenvoudig en altijd opgewekt van humeur was.

Ondanks zijn bevordering toonde hij zich niet verheugd, en hij legde Jeanne uit:

— Dat kost moeite, dat kost moeite, mevrouwtje. Achttien jaar ben ik hier geweest! Och, de gemeente betaalt slecht, daarom is het niet. De mannen doen niet meer aan hun godsdienst dan het allernoodzakelijkste en de vrouwen...

Sluiten