Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genot, zijn afkeer van menschelijke ijdelheid, zijn Godsvrucht en vooral zijn onwrikbare wil maakten Jeanne tot een lijdzaam slachtoffer van dezen hemeldienaar. Hi) leerde haar, hoe de ware godsdienst elk lijden verzacht en zij knielde op haar bidstoeltje neer met het bewustzijn, dat zij slechts een nietig en onwaardig creatuur was, vergeleken bij den pastoor.

Alle parochianen uit den omtrek verfoeiden den nieuwen geestelijke. '

Onbuigzaam streng voor zichzelf was hij jegens anderen onverzoenlijk en onverdraagzaam. Eén zonde vooral wekte zijn hoogste toorn en minachting: de liefde! Over dat onderwerp sprak hij in zijn preeken met afkeer en in ruwe woorden; dan beefde hij van woede en overdonderde zijn onontwikkeld auditorium door te bedreigen met de zwaarste straffen op. aarde en hiernamaals.

De opgeschoten jongens en meisjes keken tersluiks naar elkaar en de oude boeren, die op dat gebied graag een grapje verkoopen, keurden de houding van den pastoor af. En er begon in de geheele streek een oproerige geest te komen.

Fluisterend vertelde men elkaar, hoe streng hij was in de biecht, welke zware straffen hun werden opgelegd en daar hij halsstarrig weigerde om absolutie te schenken aan de jonge meisjes, die zich hadden misdragen, werd hij het voorwerp van algemeenen spot.

Al heel gauw kwam het zoover, dat hij de vrijende paartjes naging om de geheime ontmoetingen te beletten; hij sloop des avonds door stille laantjes en langs donkere wegen als een politieagent, die op misdadigers loert. En toen een jong paartje, dat gearmd voor hem uitliep, zich niet stoorde aan zijn waarschuwende stem, raapte de pastoor een steen op, waarmee hij den boerenzoon gooide alsof deze een schurftige hond was.

De jongen en het meisje holden lachend weg en den volgenden Zondag noemde hij in de kerk hun namen en stelde ze tot afschrikwekkend voorbeeld.

Sluiten