Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nu ook den moed niet toe. En dan... ik heb geen bewijzen, dus mis ik het recht "

Bevend van toorn stond de priester op:

„Het is niets dan lafheid, die u zoo doet spreken madame! Ik dacht, dat gij anders zoudt zijn. Gij zijt de barmhartigheid van God onwaardig!"

Zij viel op de knieën en smeekte:

— O, ik bid u, laat mij niet aan mijn lot over, geef mij goeden raad!"

Op plechtigen toon antwoordde hij:

„Open monsieur de Tourville de oogen. Op zijn weg ligt het, een einde te maken aan die liaison."

„Maar hij zou ze vermoorden, en ik zou de schuldige zijn! Dat nooit!"

Hij hief de hand op als om haar te vloeken en buiten zichzelf van woede riep hij:

.— Blijf dan alleen met uw schande en uw misdaad, want gij zijt meer schuldig dan zij. Gij zijt de medeplichtige echtgenoote! Ik heb hier niets meer te maken!"

En bevend van woede ging hij heen.

Ontsteld volgde zij hem, bereid om toe te geven, reeds beloften doende, maar hij bleef doof en verontwaardigd schudde hij zijn groote parapluie heen en weer, terwijl hij met rassche schreden het huis verliet.

Buiten het hek zag hij Julien staan, die naar het snoeien der boomen keek en snel sloeg hij rechtsaf naar de boerderij van Couillard, nog eens herhalende:

—> Laat mij met rust, madame, ik heb u niets meer te zeggen."

Op het erf van de boerderij stond een troepje kinderen om het hok van Mirza, den grooten hond. De pastoor zag, hoe zij allen vol nieuwsgierige verbazing naar iets stonden te kijken, Midden tusschen hen in bemerkte hij den baron, die er met de handen op zijn rug, uitzag als een schoolmeester, die zijn leerlingen op iets merkwaardigs attent maakt. Toen de baron den pastoor zag naderkomen, ging

Sluiten