Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verraden ons." En zij lieten voortaan de beesten beneden, tusschen het lage kreupelhout.

Niet lang daarna, toen zij naar la Vrilette terugkeerden om er samen met den graaf te dineeren, ontmoetten zij bij den uitgang van het kasteel den pastoor van Etouvent. Hij bleef op de ophaalbrug staan om hen te laten passeeren en, zonder hen aan te kijken, groette hij eerbiedig.

Een gevoel van angst maakte zich van . hen meester, dat echter spoedig weer verdwenen was.

Het was een stormachtige middag en Jeanne zat bij het raam te lezen. Opziende zag zij graaf de Fourville met haastige schreden het breede hek binnenkomen en het huis j naderen. Hij zag er uit, alsof er een ongeluk was gebeurd j en haastig stond zij op om hem tegemoet te snellen. De graaf keek haar aan, alsof hij plotseling krankzinnig was geworden. Hij had een groote, geruite pet op, die hij anders alleen thuis droeg; zijn jachtcostuum hing slordig om zijn leden en hij was zoo bleek, dat de roode snor zijn gezicht als met een vurige streep doorsneed. Zijn verwilderde oogen rolden rusteloos heen en weer, alsof het denken hem onmogelijk was geworden.

Met gebroken stem vroeg hij:

„Mijn vrouw is hier, nietwaar?" en Jeanne antwoordde angstig :

„Weineen, ik heb haar den heelen dag niet gezien."

Hij viel op een stoel neer, nam de groote pet af en veegde met zijn zakdoek het zweet van zijn voorhoofd. Toen stond hij op en ging met uitgestrekte handen naar de jonge vrouw toe. Zijn lippen openden zich, alsof hij haar een afschuwelijk geheim wilde toevertrouwen, maar met starenden blik bleef hij staan en alsof zijn gedachten elders waren, fluisterde hij: ^

„Het is waar , . . het is uw man ... gij ook . . ."

En hij vluchtte weg in de richting van de zee.

Jeanne trachtte hem in te halen, zij riep zijn naam, zij smeekte hem, terug te keeren. En de gedachte vloog door haar hersens;

Sluiten