Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat hij, bij het zien der beide paarden, die eraan waren vastgebonden, had begrepen, dat de plaats reeds was ingenomen. En hij voegde er, niet zonder blijdschap, aan toe;

— Anders zou ik daar nu in hun plaats morsdood liggen."

— Dat zou niet zoo erg zijn geweest als nu," viel een der boeren in, maar met begrijpelijke verontwaardiging antwoordde de bedelaar:

— Waarom zou dat niet zoo erg zijn geweest? Omdat ik een arme drommel ben en die twee daar tot de rijke lui behooren? Voor den dood zijn wij allen gelijk!"

En rillend van kou, met doorweekte kleeren en verwarden baard, raakte hij even met de punt van zijn krommen stok de lijken aan en herhaalde nog eens met nadruk:

~ Netals ik zeg: de dood maakt geen onderscheid . . ."

Ook uit andere boerenhuizen waren de bewoners komen aanloopenen er werd nu lang en breed besproken, wat met de twee ongelukkigen te doen. Eindelijk besloten de boeren, hopende op een flinke belooning, de lichamen der verongelukten naar hun eigen huis te brengen.

Men haalde twee karren en nu ontstond een nieuwe twistvraag : moesten de lijken op stroo worden gelegd, of zou het noodig zijn, een paar matrassen te laten aanrukken?

Een zuinige huismoeder vond dat laatste overbodig. De matrassen zouden immers totaal bedorven worden door het bloed en nooit meer gebruikt kunnen worden!

Maar een dikke boer met bolle wangen antwoordde:

— Ze zullen het wel vergoeden. En daar valt nog wel een stuivertje op te verdienen ook!"

Dit laatste argument deed de deur dicht

En hoog op hun wielen reden eenigen tijd later de beide karren schuddend en schokkend langs den hobbeligen weg om de verminkte lichamen naar huis te brengen.

In het oogenblik, dat de houten hut in woeste vaart naar beneden rolde, was de graaf weggevlucht door regen en storm, zoo snel als zijn beenen hem konden dragen. Zoo

Sluiten