Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En nu ik rustig leef met mijn kind, wordt het mij ontrukt!

Wat moet ik beginnen heel alleen "

Haar vader nam haar in zijn armen.

— En ik dan, Jeanne?" Zij kuste hem en snikte:

— Ja, u hebt gelijk misschien.... vader. Ik was

dwaas maar ik heb zooveel geleden. Ik vind het goed,

dat hij naar het gymnasium gaat."

Zonder te begrijpen, wat er met hem zou gebeuren, begon Paulet ook te schreien, totdat „de drie moeders" hem omhelsden, hem troostten en hem moed inspraken, hoewel hun hart beklemd was, en zelfs de baron zich niet gelukkig gevoelde met zijn „overwinning."

Het drietal besloot, dat de jongen bij den aanvang van den nieuwen cursus naar het gymnasium te Havre zou gaan. Gedurende de zomermaanden werd hij nog meer verwend dan ooit.

Zijn moeder zuchtte telkens, als zij aan het afscheid dacht. Met overdreven zorg maakte zij een uitzet voor hem klaar, die~ voldoende was voor een reis van tien jaar.

Eindelijk, na een slapeloozen nacht, brachten de beide vrouwen en de baron den jongen naar zijn nieuwe woonplaats.

Jeanne en tante Lison waren in de kamer, die Paul zou bewonen, den heelen dag bezig, de stapels linnengoed en al het andere, dat was meegenomen, in de kast te schikken. Daar niet meer dan < een vierde deel in de commode geborgen kon worden, vroeg Jeanne den rector te spreken, wien zij een tweede kast voor haar zoon verzocht. De huishoudster werd geroepen, en zij verklaarde, dat zooveel t linnengoed en kleeren slechts overbodigen last veroorzaakten en zij weigerde, met het reglement van orde in de hand, een tweede kast ter beschikking te stellen.

Jeanne wist geen anderen uitweg, dan in een klein hotel in dezelfde straat een kamer te huren, waar alles geborgen zou worden, en de hotelhouder kreeg de opdracht om den jongen alles te verschaffen, waarnaar hij zou vragen.

Sluiten