Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Werken deed hij zoo goed als niet; het eerste jaar bleef hij zitten, het tweede ging hij met veel moeite over naar een hoogere klasse. Over de volgende deed hij weer twee jaar en hij was twintig jaar, toen hij in de hoogste klasse kwam.

Hoewel Paul een hoofd grooter was dan zijn moeder, bleef ze hem nog steeds als een kind behandelen. Onophoudelijk vroeg ze:

— Heb je ook koude voeten, Poulet?" En als hij na het ontbijt naar buiten ging om een sigaret te rooken, riep ze door het open venster:

— Loop toch niet met je bloote hoofd buiten, kindlief. Je zult kou vatten en ziek worden!"

Als hij in den avond te paard naar Havre terugkeerde, stond zij duizend angsten uit.

— Rijd vooral niet te vlug, mijn jongen. Wees toch voorzichtig, Poulet, en denk aan je arme moeder, die wanhopig zou zijn, als je ook maar het minste overkwam."

Op een Zaterdagmorgen ontving zij een brief van Paul, waarin hij haar meedeelde, dat hij den volgenden dag niet zou komen, omdat hij .door een clubje vrienden voor een pleziertocht was uitgenoodigd.

Dien Zondag stond zij doodsangsten uit en eenige dagen later ging zij naar Havre om zich persoonlijk ervan te overtuigen, dat het hem goed ging.

Het kwam haar voor, dat hij veranderd was, al kon zij zich er geen rekenschap van geven, in welk opzicht. Hij scheen zeer opgewekt, en plotseling vertelde hij haar, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was:

— Ziet u, mama, nu u vandaag toch hier bent gekomen, kom ik aanstaanden Zondag niet naar les Peuples. We hebben weer een fuifje."

Zij was sprakeloos van ontzetting, alsof hij haar zijn verteek naar het andere eind van de wereld had aangekondigd. Eerst na een poosje gelukte het haar, te vragen:

-• Poulet, wat scheelt je? Zeg mij, wat hier gebeurt."

Hij omhelsde haar lachend.

Een Leven

Sluiten