Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bracht, ging zij op haar gemak voor Jeannes ledikant zitten en begon:

,— Nu u daar zoo gemakkelijk ligt, mevrouw, moeten wij eens samen praten." • Duidelijk legde zij Jeanne alles uit, en zij 'besloot:

— Als de boel geregeld is, blijft er nog zeven a achtduizend francs rente voor uyöver. Meer niet."

Jeanne antwoordde:

— Dat is immers voldoende, mijn kind! Ik voel wel, dat ik toch niet oud zal worden. Zoo lang ik leef, zal ik er genoeg aan hebben."

Nu werd Rosalie boos.

— U wel, mevrouw, dat geloof ik wel! Maar monsieur Paul, moet u. hem dan niets nalaten?"

— Ik bid je, spreek nooit over hem!"

— Maar ik moet u over hem spreken, mevrouw, juist omdat u niet flink genoeg bent. Hij begaat domheden, eh bien, daar zal toch eenmaal een eind aan komen. Misschien zal hij er eens toe besluiten om te trouwen en, als hij dan kinderen krijgt, zal er toch geld moeten zijn om ze op te voeden. Luister eens goed naar mij, mevrouw: — u moet les Peuples verkoopen!"

Verschrikt richtte Jeanne zich in haar bed op. .— Les Peuples verkoopen . . .? Hoe komt het in je hoofd op? -Neen, dat nooit!"

Maar Rosalie liet zich niet uit het veld slaan.

— Ik zeg n, dat u het wel zult verkoopen, mevrouw, omdat het noodzakelijk is,"

En zij rekende Jeanne alles voor.

Als les Peuples en de beide boerderijen eenmaal goed verkocht zouden zijn, bleven er nog vier boerderijen over in Saint Lêonard, die, ontheven van alle hypotheek, een jaarlijksche rente van achtduizend driehonderd francs opleverden. Dertienhonderd francs konden elk jaar besteed worden voor reparatie en onderhoud der eigendommen; van de resteerende zevenduizend francs zouden vijf voor levens-

Sluiten