Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onderhoud worden gebruikt en tweeduizend overblijven om een reserve kapitaaltje te vormen. Zij eindigde:

— Al het andere is verteerd, daar blijft niets van over." Ik zal den sleutel van de geldkist bewaren, begrijpt u ?

Mijnheer Paul krijgt niets meer, geen sou! Hij zou u anders plukken tot de laatste veer." Snikkend fluisterde Jeanne:

— Maar als hij geen geld meer heeft om brood te koopen?"

— Als hij honger heeft, moet hij maar bij ons komen eten. Een bed en een warmen maaltijd kan hij hier altijd vinden. Denkt u, dat hij al die dwaasheden zou hebben uitgehaald, als u hem van het begin af krap hadt gehouden?"

— Maar hij had schulden, hij zou gecompromitteerd zijn geweest . . ."

— Zal hij geen schulden meer maken als uw geld opis? U hebt alles voor hem betaald, dat is heel mooi, maar ik zeg u, dat het nu uit is. En ga nu maar rustig slapen; bonsoir, madame."

Rosalie liet haar alleen.

De gedachte, dat les Peuples verkocht moest worden, belette Jeanne in te slapen. Les Peuples, het huis, waar zij haar heele leven aan gehecht was geweest I

Toen Rosalie den volgenden morgen de slaapkamer harer meesteres binnentrad, sprak Jeanne:

— Mijn lieve kind, ik zal er nooit toe kunnen besluiten, dit huis te verlaten."

— En toch zal het moeten, madame Jeanne," antwoordde Rosalie met onverstoorbare kalmte. — De notaris komt straks met iemand, die er zin in heeft. En als u het niet doet, hebt u binnen een paar jaar geen droog brood meer!"

Een uur later bracht de bode haar een brief van Paul, die opnieuw tienduizend francs vroeg. Wat moest zij ? Radeloos vroeg zij het Rosalie, die antwoordde:

— Wat heb ik u gezegd? Het is inderdaad een geluk voor u en hem, dat ik hier gekomen ben."

Sluiten