Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ook de volgende dagen gaven werk In overvloed en Jeanne begon er zelfs een zeker behagen in te scheppen, haar nieuwe woning zoo gezellig mogelijk in te richten. De gedachte, dat haar zoon bij haar terug zou komen, verliet haar daarbij geen oogenblik.

De meubelen van zijn oude kamer werden zorgvuldig nagezien en zij bracht op de eerste etage een vertrek voor hem in orde, dat zij bij zichzelf „de kamer van Paulet" noemde. De eetkamer zou meteen dienst doen als salon en zij richtte voor zichzelf een kamer in op de tweede verdieping, terwijl Rosalie beneden zou slapen, dicht bij de keuken.

Het nieuwe huis begon er aardig en gezellig uit te zien en voldaan liep Jeanne verschillende kamers door.

Toch ontbrak er nog iets aan, vond zij, maar zij gaf er zich geen rekenschap van, wat ze nog wenschte.

Een maand, nadat zij les Pleaples had verlaten, kwam de klerk van den notaris te Fécamp haar drie duizend zeshonderd francs brengen, den prijs der meubelen, die zij had achtergelaten. Met een gevoel van vreugde ontving zij het bedrag, en nauwelijks had de jonge man het huis verlaten, of zij maakte zich gereed om naar Goderville te gaan, waar zij het geld aan Paul wilde verzenden.

Onderweg ontmoette zij Rosalie, die van de markt terugkwam. Zonder de juiste toedracht der zaak onmiddellijk te raden, kwam toch een vaag vermoeden in de oude dienstbode op, en toen Jeanne, die haar trouwe gezellin niets meer kon verzwijgen, haar alles had verteld, zette Rosalie haar boodschapmand op den grond om op haar dooie gemak haar meening te kunnen zeggen.

Met de handen in de zijden stond zij tegenover haar meesteres, die zij eindelijk bij den arm beetpakte en mee terug nam naar huis. Daar eischte zij, dat Jeanne haar het geld zou geven. Op voorwaarde, dat dan tenminste de zeshonderd francs aan Paul gestuurd zouden worden, gaf deze eindelijk toe. Na eenige dagen kwam er een bedankbrief van den jongen man.

Sluiten