Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toestemming geven. Zij is allerliefst en een reer gedistingeerde verschijning. Ik weet zeker, dat u van haar zult houden. En ik, ik kan niet leven zonder haar.

Met ongeduld wacht ik uw antwoord, lieve moeder, en wij omhelzen u innig.

Uw zoon

Vicomte Paul de Lamare."

Jeanne was sprakeloos van verbazing en diep verontwaardigd. Dat was het werk van haar, van de onbekende vrouw, die op haar listige, geslepen manier den zoon aan zich gekluisterd had gehouden, totdat de arme, wanhopige moeder de kracht niet meer zou hebben om weerstand te bieden aan den wensch van haar kind. O, zij begreep alles en oneindige droefheid over de blinde liefde van haar zoon voor het onwaardige schepsel verscheurde haar hart. Zij voelde, dat hij van zijn moeder niet meer hield; dat die vrouw alles voor hem was . . .

Rosalie kwam binnen en snikkend riep Jeanne uit:

— Hij wil met haar trouwen!"

Op vastberaden toon riep de oude dienstmeid uit:

— Dat moogt u niet toestaan, mevrouw! Die schande zal mijnheer Paul u toch zeker niet aandoen!"

Met gebroken stem antwoordde Jeanne: <— Neen, nooit..."

Toen richtte zij zich op met een plotselinge opflikkering van energie. _

— Als hij niet hier wil komen, zal ik hem gaan opzoeken en dan zullen we eens zien, wie van ons beiden de grootste macht over hem heeft!"

Dienzelfden dag schreef zij Paul om hem haar komst te melden en zij vertelde hem, dat zij hem elders wenschte te ontmoeten dan in de woning van „die vrouw".

Terwijl zij zijn antwdord afwachtte, maakte zij de noodige toebereidselen voor de reis. Op aanraden van Rosalie gingen

Sluiten