Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De dikke dame antwoordde:

— Wel mogelijk. Ik ken hem niet. Wenscht u een kamer?" ■— Oui, madame."

Een kellner nam haar koffer en ging haar voor naar boven.

In haar kamer ging zij aan de kleine, vierkante tafel zitten, bestelde een bord soep en een halve kip en gebruikte bij het licht van een kaars haar eenzaam maal. Zij dacht aan lang vervlogen jaren, toen zij ook deze stad was geweest, op den terugweg van haar huwelijksreis. Toen had zij voor het eerst de schaduwzijden van Juliens karakter leeren kennen, maar zij was jong en vol vertrouwen in de toekomst Nu voelde zij zich afgeleefd en zwak, in voortdurende angst voor wat nog zou komen ....

Toen zij haar maaltijd had geëindigd, ging zij bij het venster zitten en keek in de drukke, woelige straat. Zij had grooten lust om uit te gaan, maar miste er den moed toe, uit vrees, te zullen verdwalen.

Het lawaai op straat en de vermoeienis der reis hielden haar wakker en reeds bij het eerste krieken van den dag stond zij op om Paul zoo vroeg mogelijk te gaan bezoeken.

Hij woonde in de Rue du Sauvage, in de oude stad, en zij wilde er te voet heengaan om zoo weinig mogelijk geld uit te geven. Het was een heldere, koude wintermorgen; haastig liepen de menschen haar voorbij^ op weg naar hun werk. Zij volgde de straat, die haar was aangeduid, en aan het einde waarvan zij eerst rechts- dan linksaf moest slaan, om op een plein te komen, waar zij opnieuw moest informeeren. Zij vond het plein echter niet en ging een bakkerswinkel binnen waar zij onduidelijke aanwijzingen kreeg. In de war gebracht ging zij verder, maar kwam weldra tot de ontdekking, dat zij geheel verdwaald was. Juist wilde zij de hulp van een koetsier inroepen, toen zij zag, dat zij aan de Seine was gekomen. Zonder verder te vragen, volgde zij de rivier

Een uur later had zij de Rue du Sauvage bereikt, een sombere steeg. Voor de deur van Pauls woning bleef zij staan, zóó zenuwachtig, dat zij niet verder kon.

Sluiten