Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bloemen geurden niet meer zoo bedwelmend en de zon had iets van haar_ wonderkracht verloren.

Toch waren er dagen, waarin zij zich minder ongelukkig ; voelde, waarin het haar was, als had het leven zelfs voor | haar nog niet alle waarde verloren. Zou er dan nog iets te verwachten, nog iets te hopen zijn? Dan kon zij voor een oogenblik vergeten, dat zij oud was, dat de toekomst haar mets meer te brengen had dan nog eenige jaren van eenzaamheid, voordat haar weg was afgelegd. Maar als dan de ruwe werkelijkheid voor haar terugkeerde, zuchtte zij en mompelde in zichzelf: — oude zottin!" Rosalie berispte haar:

— Houd u toch rustig, mevrouw! Waarover windt ae ■ u toch zoo op?"

Met een droevig lachje antwoordde Jeanne:

— Het gaat mij als Massacre de laatste dagen van zim [leven. *

Op een morgen trad de dienstbode vroeger dan gewoonlijk de slaapkamer van haar meesteres binnen. Zij zette de chor colade op het tafeltje bij het bed en sprak:

— Sta maar vlug op, mevrouw. Denis wacht op ons met zijn wagen. Wij gaan naar les Peuples, waar ik wat te doen heb."

. Bevend van opwinding kleedde Jeanne zich, terwijl het haar duizelde bij de gedachte, het dierbare huis terua te zullen zien.

De hemel was stralend blauw, en het paardje liep in lusügen draf voort. Bij het binnenrijden van Etouvent voelde Jeanne haar hart ontstuimig kloppen, en toen zij de steenen pilaren van het groote hek zag, drukte zij beide handen op de borst l _ Bij Couillard werd het paardje afgespannen, en terwijl Kosaiie en haar zoon hun zaken gingen afdoen, stelden de boer en boerin Jeanne voor om een kijkje op het oude kasteel te gaan nemen, daar de bewoners afwezig waren. Zii gaven haar de sleutels van het huis.

Sluiten