Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Ga, mijn kind."

— Zet uw hoed op, mevrouw, en laat ons naar Goderville gaan, naar den notaris. Als zij sterft, die vrouw moet monsieur eerst, terwille van het kind, met haar trouwen.

Zonder een woord te antwoorden, ging Jeanne mee

Een gevoel van vreugde had zich van haar meester gemaakt, een vreugde, waarover zij zich schaamde, want Het was, omdat de maitresse van haar zoon ging sterven

De notaris gaf Rosalie de noodige aanwijzingen en dien zelfden avond vertrok zij naar Parijs. Drie dagen later ontving Jeanne het bericht, met welken trein Rosalie terua dacht te komen. Geen woord meer.

Tegen drie uur liet zij het rijtuig van een harer buren mspannen om haar dienstbode van het station Beuseville te halen. Met verlangenden blik keek zij langs de glimmende rails, die in de verte ineen schenen te loopen. Telkens zaa zij op de spoorklok. — Nog tien minuten. ~ Nog vijf ~ nog twee - nu was het tijd! Op den langen, ijzeren wea' was nog niets te zien. Ja, een klein, wit wolkje en daaronder een zwarte stip, die grooter en grooter werd en met volle vaart naderkwam. De locomotief bleef puffend staan en een enkel portier werd geopend. Reizigers stapten uit, boeren in donkerblauwen kiel, boerinnen met manden aan den arm kleine burgermenschen in Zondagsche kleeren. En daar kwam Rosalie met een bundeltje in haar armen. Jeanne wildenaar haar toesnellen, maar haar beenen weigerden den

gScht^e S Daderde ROSalie' ^ mCt 11331 °nbewo9e° — Bonjour, madame, daar ben ik weer, alles is in orde " Jeanne stamelde: „En?" en de ander sprak: „Wel zii is

vannacht gestorven. Zij zijn getrouwd en hier is het kind."

In kleertjS dat W3S we99edoke° *

Jeanne nam het bundeltje over van Rosalie en zij verlieten

het station om weer in het rijtuig plaats' te nemen. Kosalie vertelde:

Sluiten