Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werk waarlijk niet te verwonderen was — met nietsdoen werd doorgebracht. Taylor verminderde dus — en hieraan deed hij zeer goed — den arbeidsduur tot 8'/a uur, met 4 pauzes verminderd. Wat echter voor zóó ingespannen arbeid nog eer te veel dan te weinig mag heeten, vooral daar hij nu eischte, dat zij onverbiddelijk zouden doorwerken. Ook in den tijd, dat de aandachtsinspanning duren moest (4.) was deze dagtaak een zeer zware. Wat ten slotte de gelijkmatigheid (5.) betreft, mochten de meisjes vóór Taylors draconisch optreden onderling praten. Dat gaf natuurlijk afleiding waardoor de aandacht niet star en onbewogen op die kogeltjes hoefde te rusten, en zoodoende werd ten minste op dit punt niet het alleruiterste gevergd. Maar dit was den even teergevoeligen als wetenschappelijken Taylor,, een ergenis. Hij nam dus een „brutalen" maatregel, èn zette hen zóóver uit elkaar, dat alle conversatie onmogelijk werd. Hierdoor was nu ten slotte ook de 5de vermoeidheids factor, dien der gelijkmatigheid, tot het toppunt gevoerd. Maar in welken verbijsterden graad de vermoeidheid dan ook intrad, zullen wij hieronder nog te constateeren hebben.

Een nieuw element waarop we bij het meten der geestelijke vermoeiheid te letten hebben, is verder nog: het verschil tusschen spontane en willekeurige aandacht. Het is toch een algemeen bekend verschijnsel, dat een bezigheid, studie of lectuur, die ons interesseert, waar onze aandacht spontaan op

Sluiten