Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op de cel-substantie der organen zelf uit. Hieruit volgt, dat deze negatieve vermoeidheid langen tijd, meestal verschillende uren rust, een flinken maaltijd en vooral een gezonden slaap noodig heeft, om weer door overvloedigen toevoer van voedingsstoffen te worden hersteld. Er is toch een nieuwe opbouw van levende stof voor noodig.

2. De positieve vermoeidheid daarentegen is de opeenhooping van de vermoeiingsgiften, (vooral melkzuur en phosphorzure kali,) die juist door het uiteen-" vallen van het eiwit der vetten en spierweefsels ontstaan (Kenotoxine), en die vooral op de zenuwen verdoovend inwerken. Dit ongerief wordt echter vrij gemakkelijk verholpen. Een korte onderbreking van den arbeid bewerkt toch in de vermoeiende organen een frisschen krachtigen bloedstroom, die deze giften spoedig wegspoelt, als ze ten minste slechts op één punt van het lichaam opgehoopt werden. Daarmee zijn deze giften evenwel nog niet uit het lichaam weg. Overal waar ze komen, werken ze verdoovend. En hierdoor wordt het begrijpelijk, hoe een partieele arbeid, lang genoeg voortgezet, niet slechts een partieele maar een universeele moeheid ten gevolge heeft.

Ook van dit onderscheid besefte Taylor weer niemendal. Door het invoeren van korte pauzen toch meende hij alle schadelijke vermoeidheid te voorkomen. Hij hield dus in het vage — want scherp wist hij er niets van — alle vermoeidheid voor positieve, wegspoelbare verdooving. Van een vermoeidheid

Sluiten