Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenkomen en het werk voortzetten, toen in 1914 de oorlog uitbrak.

2. Deze ontwikkeling van het volkenrecht is echter door een enkelen staat öf tegengehouden öf verhinderd. De ontwikkeling berustte evenals iedere andere rechtsontwikkeling op de vrijheidsgedachte, die eischt, dat elk volk, evenals elk individu, het recht heeft deel te nemen aan de macht om goede krachten in eere en schadelijke krachten in toom te houden. Zij is derhalve niet te vereenigen met het stelsel, dat één enkele persoon of één enkele staat de overmacht behoudt. Maar het Britsche rijk wilde dit beginsel niet erkennen. Welk een harden strijd b.v. de noordelijke landen, met inbegrip van Holland, gedurende bijna de geheele 18= eeuw tegen de schendingen van het volkenrecht door Engeland voerden, is wel bekend. Deze Britsche „hegemonie" kreeg haar beslag door den vrede van Parijs in 1763 en werd sedert met dezelfde angstvalligheid tegen eiken mogelijken mededinger verdedigd, als men in despotisch geregeerde staten steeds bij den despoot aantreft. Dit heeft de ontwikkeling van het volkenrecht te land tegengehouden, daar oorlog te land steeds samenging met oorlog ter zee en de rechtsregeling, die op het eene gebied gold, ter zee, natuurlijk invloed heeft uitgeoefend op het andere gebied, te land. Ter zee heeft voorts die overmachtige zeemogendheid, practisch gesproken, elke rechtsontwikkeling verhinderd, omdat zij haar „absoluut veto" deed hooren tegen eiken eisch van hervorming en ontwikkeling. Geen Russische Tsaar is zoo doof geweest voor den wil van zijn volk als het Engelsche volkenrechtsdespotisme voor dien van andere staten. Elk streven van welken anderen staat ook een rechtsregeling met haar te maken, werd afgewezen. Door zijn „twee-mogendhedenstandaard" heeft het voorts een militarisme gehandhaafd, dat aan eiken burger van Groot-Brittannië ongeveer de helft meer kost dan het „militarisme" van Duitschland aan een Duitschen burger. Tot bescherming van zijn volkenrechtelijk despotisme, niet> zooals Duitschland, tot beveiliging tegen bedreigingen van het oosten en het westen. Elk streven van een anderen staat om zijn recht tegen dat despotisme door macht hoog te houden, werd als een uittarting der overmacht beschouwd. „Rule Britannia!" was de eisch. — De daden van het Britsche rijk om de voordeden van zijn machtspositie te behouden, wanneer die dreigden beperkt te worden door rechtsbeginselen of door de macht van een ander, vormen een misdadigersgeschiedenis, waarvoor geen woorden te vinden zijn.

3°.. Het is hier niet de plaats om een volledige uiteenzetting van deze geschiedenis te geven. Wij willen slechts een enkel geval bespreken, dat bijzondere beteekenis heeft voor de levensbelangen der noordelijke staten, en dat daarom de aandacht van iederen vrijen burger vraagt en vooral van iederen verantwoordelijken politicus, omdat het gaat om leven en vrijheid van de noordelijke staten en hun burgers. Het is de vraag der onschendbaarheid van het particuliere eigendomsrecht. Dit beginsel heeft, zooals gezegd, reeds meer dan een eeuw te land gegolden. Dit heeft den lust tot oorlog verminderd, — als de roover zijn buit niet mag behouden, vergaat hem de lust tot rooven. Roof

4

Sluiten