Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van den Britschen consul naar het Noorden terug vervoerd, daar de kustvaarder, die ze langs de kust had meegenomen, Engelsche kolen gebruikte. Engelsche consuls verbieden Noorsche victualiehandelaars aan Duitsche schepen proviand te leveren onder bedreiging, dat zij hun anders in de toekomst alle proviand zullen onthouden. (Volgens de Haagsche overeenkomst van 1907 No. 9 § 3 kunnen open plaatsen gebombardeerd worden, als zij weigeren aan een oorlogsschip levensmiddelen te leveren of voorraden, die het schip op dat oogenblik noodig heeft).

Amerikaansche appels, aan boord van een onzijdig schip, in Noorwegen aangekomen, maar geadresseerd aan iemand, die „blacklisted" was, werden op verlangen van den Engelschen consul teruggestuurd. — Op een vat Spaansche wijn voor een fabriek van verduurzaamde levensmiddelen, die aan Duitschland verkocht, werd beslag gelegd door den Engelschen consul. — Een mevrouw kon geen naalden voor haar Singernaaimachine krijgen, omdat haar man „blacklisted" was.

De Engelsche legatie heeft zich verplicht hen, die de 15°/0 voor Duitschland vischten, niet op de zwarte lijst te plaatsen. Ondanks de door het departement aan die vischstoombooten gegeven verzekering dat zij niets risqueerden, verklaarde de Engelsche consul in een stad, dat hij toch het stoomschip op de zwarte lijst zou plaatsen. Het ministerie heeft zijn recht, dat gegrond was op de overeenkomst, niet kunnen krijgen.

De „Vacuüm Oil Comp. verlangt van Noorsche reeders de verklaring, dat zij gedurende den oorlog niet naar een Duitsche haven zullen varen, anders krijgen zij geen smeerolie.

De consuls van vreemde landen hebben het recht bij de douane hun veto uit te spreken tegen den uitvoer van koopmansgoed, als zij „verdenking" hebben wat betreft de clausulevrijheid van de waren, totdat het ministerie de zaak heeft onderzocht. Dit heeft alleen voor Engeland practische waarde. Engelsche agenten controleeren derhalve alle zendingen naar Duitschland, — fotografeeren deze zendingen zelfs somtijds.

Brieven en telegrammen van hier naar Duitschland zijn herhaaldelijk onderweg bekend geworden aan de Engelsche autoriteiten.

Een voorbeeld, hoe Engeland op kosten van ons land van onze goederen profiteert: De „British Purchasing Co." heeft, krachtens verdrag van 5 Augustus 1916, het recht om 85% van onze haringvangst te koopen tot den maximum-prijs van 60 kronen per ton, Engeland kon 150000 ton niet gebruiken en verkocht die voor 70 kronen aan Zweden : een verdienste van anderhalf millioen voor Engeland ten nadeele van den wettigen Noorschen handel.

Aan Noorsche firma's, die' aan Duitschland leverden, werd op eisch van den Engelschen consul electrische stroom geweigerd.

Naar het Engelsche „rantsoeneeringsstelsel" zou Noorwegen maandelijks tusschen 37000 en 38000 ton verschillende waren „mogen" invoeren.

Wij kregen indertijd een wet op het dooden van walvisschen op onze kusten. Zij jsteunde niet op zakelijke gronden, maar het was veel-

Sluiten