Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Russische rijk", zegt een Russisch professor, „zal zijn veroveringspolitiek voortzetten, tot het zijn natuurlijke grenzen heeft gevonden." Maar Rusland's natuurlijke grenzen worden slechts door de omliggende wereldzeeën aangegeven: van den Stillen oceaan in het oosten tot aan den Atlantischen oceaan in het westen en van de IJszee in het Noorden tot aan den Indischen oceaan in het zuiden. Rusland heeft geen andere „natuurlijke grenzen" dan de omliggende wereldzeeën. De veroveringszucht, waardoor het geleid wordt, zou op zichzelf reden genoeg zijn. Maar daar komt meer bij: de vroeger genoemde reden," die de Russische professor Mitrofanoff in de „Preuss. Jahrbücher" van April 1914 aangaf: „Wij gevoelen ons van alle kanten door Turkije, door Zweden (Noorwegen en Zweden), door Oostenrijk ingesloten, en wij zijn besloten ons de ruimte te verschaffen, die ons toekomt."

2°. Rusland houdt voor zijn uitbreiding rekening met de twee factoren: den geringsten tegenstand en de grootste aanwinst. Waar de aanwinst het grootst is, wordt de verovering beproefd, maar zij vindt haar grens in de moeilijkheden. Waar de tegenstand het geringst is, wordt de verovering ook beproefd, maar zij vindt haar grens daar, waar het bezit waardeloos zou zijn.

Zou een verovering van noordelijk Noorwegen voor Rusland waarde hebben? Ongetwijfeld: noordelijk Noorwegen heeft groote ijzerbeddingen, eenige der grootste kopervelden van Europa met groote hoeveelheden kiezel, zooals weinig andere landen bezitten, met een voor het vervoer zoo gunstige ligging, als men bijna nergens vindt. Het heeft bovendien eenige der grootste visscherijen van Europa, een flinke zeemansbevolking, die tot bemanning van de Russische koopvaardijvloot zou kunnen dienen, want dit is een van de zwakste punten in Rusland's positie als groote mogendheid. Bovendien heeft het thans rijke steenkolenbeddingen op Spitsbergen, slechts 2V2 dagreis van Tromsö". .Rusland heeft voor deze kolenvelden groote belangstelling gehad, ze gedeeltelijk zelfs gedurende den oorlog in de hand gehad en een hoog handgeld daarvoor betaald; en alleen Rusland's geldgebrek thans gedurende den oorlog is waarscnijnlijk de oorzaak, dat de velden ten slotte niet in Russisch maar in Noorsch bezit kwamen. Aan dezen wantoestand zou op zeer eenvoudige wijze een eind gemaakt kunnen worden.» De propaganda van het Archangelsche comité en van Baranow van 1882, om Zuid-Varanger in te lijven, is dus thans nog meer gegrond dan in 1882 (Vgl. Drolsum 1, bladz. 306).

De afstand van St. Petersburg naar Narvik is ongeveer dezelfde als van St. Petersburg naar Alexandrovsk, namelijk 1190 resp. 1100 K.M. Maar voor Rusland kunnen de voordeelen, die Alexandrovsk biedt, niet in vergelijking komen met het bezit van Narvik. Dat blijkt reeds uit de hoogere verzekeringspremie, die de schepen te betalen hebben alleen voor de vaart tot Finmarken. De afstand b.v. van Edenburg naar Narvik is ongeveer 1880 K.M., van Edinburg naar Alexandrovsk 2700 KM., dus de helft meer, en deze helft is even moeilijk en gevaarlijk als de beide eerste te zamen. Bovendien echter ligt Narvik niet ver van Drontheim, dat een der grootste havens van de

Sluiten