Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mogendheden besloten hadden krachtig tegen Oostenrijk-Hongarije stand te houden, d. w. z. het tot oorlog te laten komen. 'I

2°. De gebeurtenissen ontwikkelden zich nu op de volgende wijze: De Engelsche regeering verklaarde, dat het geschil tusschen Servië en Oostenrijk-Hongarije haar niet aanging, dat zij echter de geheele zaak zou beschouwen als ook haar rakende, indien Rusland er zich in mengde. Bijna alle staten van Europa, met uitzondering van Rusland legden verklaringen af, waaruit bleek, dat zij de eischen van OostenrijkHongarije billijkten. Allen wisten, dat de moord op den troonopvolger niet gericht was tegen een persoon, maar tegen het verder bestaan van het keizerrijk. Zoo schrijft de „Standard" van den 29sten Juli 1914: .,Geen mogendheid is verplicht handelend op te treden, als Oostenrijk-Hongarije zich houdt aan de politieke lijn, die het voor zichzelf heeft getrokken. Onder gelijke omstandigheden zou elke groote mogendheid evenzoo gehandeld hebben". En de „Daily News" van den 288tenJuli: „Oostenrijk-Hongarije handelt in noodweer om een eind te maken aan de kuiperijen van Rusland op den Balkan. Rusland zal de uitdaging van Oostenrijk-Hongarije wel niet aannemen, als het op zichzelf aangewezen is". Maar het bleef ook niet alleen staan. — Toen Rusland bij zijn inmenging bleef, verklaarde Duitschland zich den 30sten Juli bereid te waarborgen, dat de integriteit van Servië van den kant van Oostenrijk-Hongarije onaangetast zou blijven (Bluebook No 97). Engeland stelde toen een conferentie van de gezanten voor om tusschen Oostenrijk-Hongarije en Rusland bemiddelend op te treden, en Duitschland verklaarde, dat het in beginsel hierin mede kon gaan (Blauwboek Nö. 46); maar het verlangde, dat rechtstreeksche onderhandelingen tusschen Oostenrijk-Hongarije en Rusland eerst beproefd zouden worden. Engeland verklaarde hiermede, als het beste voorstel volkomen mee te kunnen gaan (Bluebook No 67).

Die onderhandelingen kwamen ook tot stand. Zij werden afgebroken door Rusland, naar het schijnt op initiatief van Engeland, den 29rten Juli 1914 (Blauwboek No. 93, 3 en Oostenrijk-Hongaarsch Roodboek No. 49 en 50). Op initiatief van Duitschland werden toen de rechtstreeksche onderhandelingen, die immers ook Engeland als „het beste" had beschouwd, den 30sten Juli weder opgevat, en zij waren in vollen gang, toen datgene voorviel, dat den oorlog deed uitbreken.

3°. De Duitsche regeering kende nauwkeurig de plannen van Rusland aangaande den weg naar Konstantinopel over Berlijn en de plannen van Frankrijk wat betreft Elzas-Lotharingen. Duitschland was gekneld tusschen twee vijanden met bijna dezelfde legersterkte als Duitschland zelf. Maar Duitschland had tegenover Rusland het voordeel van een betere organisatie en derhalve van een grootere snelheid bij de uitvoering van zijn mobilisatie, Rusland daarentegen had tegenover Duitschland het voordeel van reusachtig troepenmateriaal. Maar de mobilisatie zou langen tijd vereischen (Blauwboek No. 138). Deze was echter reeds

Sluiten