Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan om het leven van zijn eigen burgers? En hoe is het mogelijk, dat het Engelsche gevoel en „neutrale" anglomanen het klaar spelen zich op te winden over Duitschland's eisch ten opzichte van de Belgische heirwegen, en kalm te blijven over Engeland, dat het leven van Duitsche burgers eischt? Is er dan geen grens voor den triomf van den humbug over de gedachten en het geweten der menschen?

Waarschijnlijk niet. Want de Times van den 9den Maart 1915 schrijft cynisch: „Zelfs als Duitschland niet in België was gedrongen, zouden onze eer en onze belangen ons met Frankrijk hebben vereenigd". Natuurlijk: Grey had immers den lsten Augustus 1914 het aanbod over België van de hand gewezen/ Thans werpt men het argument over boord. Het heeft dienst gedaan voor het volk in het algemeen in het land zelve en bij de onzijdigen; het is dus niet langer noodig. Hetgeen toch niet verhindert, dat het bij voorkomende gelegenheid weder opgerakeld en gebruikt wordt, zoowel door de „Times" zelf'als door „onzijdigen", die dit blad napraten.

8°. Deze twee gebeurtenissen, de aanval van Engeland op Duitschland en de inmarsch van Duitschland in België, zijn door de Engelsche weigering in Bluebook No. 123 onafscheidbaar met elkaar verbonden voor het oordeel der geschiedenis. Zij richten een nieuwe vraag tot den hemel: de vraag, of de Nemesis zich in de geschiedenis niet laat gelden.

III.

Ter vergelijking met Duitschland's eisch ten opzichte van de Belgische heirwegen, kan de eisch dienen, dien de beschermers der Belgische neutraliteit aan Griekenland hebben gesteld. Den 3den October 1915 werden troepen te Saloniki aan land gezet. Minister-president Venizelos protesteerde in krasse bewoordingen tegen deze schending der onzijdigheid. De Entente daarentegen protesteerde niet tegen dit protest. Daarmede erkende zij dus, dat zij door de Grieksche regeering niet was uitgenoodigd. Eerst later heeft ze ontdekt, dat zij „uitgenoodigd" was — door Venizelos. Voor deze „uitnoodiging" had Venizelos 50 millioen drachmen in den winter van 1915 als voorschot gekregen. Later heeft hij meer gekregen. Het is dus juist, dat de Entente met Venizelos als particulier persoon een „regeling heeft getroffen". Dit wil zeggen: zij kocht den eersten minister om, om zijn land te verraden. Het is echter moeilijk te zeggen, welke rechtsvordering de beschermers van de onzijdigheid van de kleine naties, van het recht en van de overige wereld-idealen, door hun misdaad en die van den eersten minister op den Griekschen staat kunnen verkrijgen. — Het standpunt van de Grieksche regeering ten opzichte van de misdaad, waartegen Venizelos zelf, in zijn hoedanigheid als Grieksche eerste minister, geprotesteerd had, blijkt hieruit: dat Venizelos eenige dagen later, namelijk den 15den October 1915, moest aftreden, zonder dat hij steun vond bij het volk, ondanks de nieuwe millioenen drachmen. —

De bewering, dat Griekenland tegenover Servië verplicht was deel

Sluiten