Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

centrale mogendheden principieel rechtmatig. De middenstaten kregen daardoor het recht een dubbelen eisch aan de onzijdigen te stellen; ten eerste, dat zij datgene, wat zij van de eene oorlogspartij verdroegen, ook van de andere oorlogspartij moesten verdragen, en ten tweede, dat zij erkenden, dat de Entente het recht het eerst geschonden had en dit de middenstaten een principieel recht tot represaille gaf. De Duitsche duikbootoorlog is nu juist deze represaille tegen de Engelsche Noordzeeafsluiting.

Hierbij komt het reeds boven aangevoerde: dat de centrale mogendheden nooit de open zee tot oorlogszone hebben verklaard, maar alleen de territoriale wateren van hun vijanden; ze hebben dus geen aanval gedaan op de verhouding tusschen de onzijdigen, zooals de Entente, maar alleen op de verhouding der onzijdigen tot de vijanden der middenstaten 1).

15°. Maar de wijze, waarop de duikbootoorlog wordt gevoerd, meent men, is in strijd met het recht. Beweerd wordt, dat de duikbooten de schipbreukelingen niet redden, en ongetwijfeld zijn er verscheidene malen schipbreukelingen op reis naar huis in de open sloepen gestorven. Maar de Engelsche mijnen dan? Letten die meer op menschenlevens? Hebben zij ooit een mensch gered? Waarom legt men zich dan neer bij de Engelsche bepalingen, die met mijnen dreigen, maar niet bij den Duitschen duikbootoorlog, die met het recht van represaille minder scherpe voorschriften geeft voor de te volgen routes? Het spreekt vanzelf, dat het de plicht van ieder mensch is een ander mensch, die in levensgevaar verkeert, te redden, voorzoover dit mogelijk is. Het is echter vergeeflijk, dat de Duitsche duikbootoorlog in de eerste plaats er op gericht is het Duitsche volk te redden, welks leven door uithongering in gevaar verkeert. Er heerscht in Duitschland een nood, die met bovenmenschelijk geduld wordt gedragen, maar die toch nog sporen zal achterlaten bij meer dan één volgend. geslacht. Aan dezen nood kan het Duitsche volk zich niet onttrekken, zooals het onzijdige schip aan de oorlogszone. De Duitsche duikbootoorlog werd begonnen om Engeland te bewegen tot grooter bereidwilligheid tot den vrede. De duikbootcommandant heeft in de eerste plaats den plicht zijn volk te redden, en bestaat dan voor hem de mogelijkheid schipbreukelingen te redden, dan is hij verplicht dat te doen. Er is wel geen geval geconstateerd, waarin die plicht niet werd nagekomen.

Voortdurend vestigt men er de aandacht op, dat schepen zonder voorafgaande waarschuwing getorpedeerd worden. Dit kan bijna een agitatie voor de Entente tegen de middenstaten schijnen. Heeft Engeland misschien telkens gewaarschuwd, als een Noorsch schip op een van zijn talrijke mijnen in den Atlantischen Oceaan liep? Ja, Engeland heeft gewaarschuwd door mee te deelen, dat er mijnen waren gelegd, maar Duitschland heeft immers ook gewaarschuwd, dat de duikbooten binnen de grenzen van de oorlogszone zouden torpedeeren.

1) In een artikel van „Morgenbladet" van April 1917 heeft Advocaat Bredal verklaard, dat niemand, behalve de middenstaten, den duikbootoorlog verdedigt. Hier moet een gebrek aan kennis der meest elementaire beginselen van het volkenrecht aanwezig zijn.

Sluiten