Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oorlog tegen een ander volk bevorderen, ofschoon ons volk in beginsel tegen den oorlog is en bovendien in zulk een politieke verhouding tot Scandinavië en tot dat volk staat, dat een oorlog tegen dat volk waarschijnlijk gelijk zou staan met het ophouden van ons bestaan als staat? En wenschen wij, dat dit volk onze welvaart met zijn bloed betaalt? Wenschen de redacties van onze couranten en de geabonneerden dit? Wenscht ons volk dit?

10°. Wij hebben niets bijzonders gewaagd om een rechtsbeginsel, een recht, zelfs niet onze eigen vrijheid te beschermen. Wij hebben evenmin de middelen aangewend, die wij hadden kunnen gebruiken, om uit deze ellende te geraken: de vereeniging van onze buitenlandsche politiek met die van andere landen, en een open en eerlijke eisch om als een vrij volk behandeld te worden. Zou de Entente het gewaagd hebben de zaak tot het uiterste te laten komen tegenover een verbonden, eensgezind Noorden? Het ziet er bijna uit, alsof wij niet gewaagd hebben sterk of, met anderen vereenigd, een macht te worden, uit vrees, dat dit misschien een andere machtsgroep onaangenaam had kunnen zijn. Een dichter heeft eens geschreven: „De Noorsche mannen gaan zonder wil over tot de daad, zonder houvast en doel met de karakterloosheid als vlag, en zij achten de vlucht en nederlaag een eer."

Het resultaat van deze politiek is dus dit: het goud, dat het doel van onze scheepvaart en daarmee ook van de staatkunde van onzen eersten minister is geweest — komt langzamerhand met elk onzer schepen op den bodem der zee terecht. Onze vloot heeft dagelijks groote verliezen. Tot den 31sten Maart 1917 hadden wij ongeveer een millioen ton verloren. Engelsche verzekeringsmaatschappijen willen het risico niet dragen. Noorwegen moet het zelf op zich nemen. Op grond van onze politiek hebben wij den toevoer van kolen uit Duitschland afgesneden. En uit Engeland krijgen wij er geen, omdat de schepen in den grond geboord worden. Onze industrie staat daardoor stil. Onze regeering heeft verzuimd, ons onafhankelijk te maken door de kracht van onze eigen watervallen te gebruiken. Door de nationale taak van ons volk alleen op het gebied van de handelspolitiek te zoeken, gaan wij langzamerhand naar een groot bankroet, een tegenhanger van het fiasco van onze volkenrechtelijke idealen. Het is niet te loochenen, dat het werelddrama geweldige afmetingen heeft. Onze buitenlandsche politiek gedurende den wereldoorlog heeft daarin haar plaats als een tragi-comedie.

Sluiten