Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van Feria zich voegde, waren, buiten hunne verdere bezwaren om, door 's Prinsen woorden nog volstrekt niet overtuigd, dat de zaak van den godsdienst geheel in orde was; integendeel vreesden zij bezwaren, op den duur ook voor de gezindheid van den Prins zeiven . De Prins wendde zich nu persoonlijk tot Granvelle en wees hem op de wenschelijkheid om spoedig toe te stemmen, daar men in het voorjaar reeds over de bijzonderheden van het huwelijkscontract zou overleggen. Maar Granvelle antwoordde, dat de waarborgen voor Anna's goed katholieke houding, waartoe zij zich in ieder geval zou moeten verbinden, niet al te sterk konden aangezet worden, dat Oranje zelf voorzichtig moest zijn wegens zijn protestantsche opvoeding en de blijkbare ketterij van zijn broeder Ludwig, die zich b.v. niet aan de vasten stoorde, en van zijn zuster, de gravin Van den Bergh, die op haar kasteel bij 's Heerenberg zelfs een lutherschen predikant onderhield. De Prins wees daartegenover op zijn eigen gedragingen als katholiek, niet meer van vorm maar van overtuiging, zeide hij iets te luide; hij zou zijn gemalin eveneens daartoe verplichten, ja haar, als zij misdeed, zich aan de bepalingen der plakkaten doen onderwerpen; hij had zijn zuster, zeide hij, vermaand den predikant weg te zenden; graaf Ludwig ging wel degelijk naar de mis en liet zich in de katholieke leer onderwijzen, ja was zoo goed als bekeerd en gedroeg zich in ieder ander geval ook als katholiek, al at hij in dezen vastentijd vleesch op medisch advies en met toestemming van den geestelijke. Op eene 16 Maart gehouden avondaudiëntie deelde de landvoogdes .ih tegenwoordigheid van Granvelle en Viglius den Prins eindelijk mede, dat zij een verklaring van Anna zelve eischte, waarbij deze zich verbond hare dwalingen af te zweren en kerkelijke absolutie te vragen; die verklaring zou dan aan den Koning worden gezonden, aan wien de beslissing nog voorbehouden zou blijven.

Oranje sloeg nu een anderen toon aan. Hij toonde zich verontwaardigd over dezen scherpen eisch en betoogde wederom, dat het huwelijk in het belang des Konings, was, maar dat hij ten slotte volkomen vrij zou zijn om te huwen wie hij wilde; hij verlangde nu geen langer uitstel en beriep zich op zijn „Duitsch bloed", op zijn eergevoel, op keizer Kareis meening in zulke dingen; hij verklaarde trotsch geen verdere stappen bij den Koning te willen doen en diens toestemming niet als een bewijs van gunst of als een belooning te willen aanvaarden; hij herhaalde, dat hij zijn gemalin wel in het rechte (katholieke) spoor

Sluiten