Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slechts om namens Oranje familiezaken te behandelen, ook wel om steun te vragen voor zijn broeder, en kwam eerst in November terug om deel te nemen aan de huwelijksfeesten, te Brussel gevierd wegens het huwelijk van Alexander van Parma.

Bij die familiezaken zal zeker ook de voor het eerst thans aan den dag komende minder gunstige verhouding tusschen Oranje en zijn gemalin ter sprake gekomen zijn. In Mei 1564 hooren wij het eerst van Anna's „vie fort mélancolique", waarover Oranje, die in dezen tijd zijn jonge vrouw wegens de ernstige belangen, die hij voortdurend had te behandelen, wel wat te veel alleen gelaten kan hebben, mededeelingen doet aan de landvoogdes; zij eet weinig, wil soms 14 dagen hare kamers niet uit en weigert iemand te zien. In het volgende voorjaar vernemen wij, dat zij dit eenzame leven voortzet, ja den geheelen dag met gesloten vensters en bij kaarslicht in hare kamer zit. De Saksische familie gaat er zich mede bemoeien en de keurvorst zendt een zijner dienaren om de zaak te onderzoeken; ook Hessen doet zijn best en zij belooft ten slotte „gehoorzaam" te zijn, maar de Prins merkt op, dat zij, dit al meer heeft gedaan, en ziet weinig kans op verbetering. Het waren blijkbaar sporen eener geestesstoornis, die later de ernstigste gevolgen zou hebben.

Oranje verloor overigens ook de belangen der zijnen niet uit het oog, in dezen tijd met name niet die van zijn jongsten broeder, Heinrich. De Prins gaf zich veel moeite om hetzij in het aartsbisdom Utrecht, hetzij in het bisdom Luik iets in die richting voor zijn broeder te verkrijgen, wat wegens de dan onafwijsbare verplichting om het Catholicisme, ten minste voor het oog, te omhelzen, bij zijn moeder en verdere familieleden weinig instemming vond. Maar deze persoonlijke aangelegenheden moesten op den achtergrond treden tegenover den ernstigen keer, dien de zaken der Nederlanden ïn het najaar van 1565 begonnen te nemen.

Van begin November tot in December werd er te Brussel oogenschijnlijk weinig anders gedaan dan feestvieren: tournooien, bals, maskerades, maaltijden ter eere van het jonge paar volgden elkander op in onafgebroken reeks; de tentoongestelde pracht was fabelachtig en de overdadige weelde dier feesten wekte, bij den treurigen toestand van het gansche land en de overal heerschende spanning, onder het volk zekere ontstemming, die niet verborgen bleef. Tal van hooge en lage

Sluiten