Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een laatste samenkomst met Egmond te Willebroek bij Mechelen maar het ernstige gesprek had geen resultaat; Oranje bleef bij zijn .besluit en Egmond bij het zijne; De anecdote omtrent het «prins zpnder land" en „graaf zonder hoofd", wat de vroegere vrienden volgens den lateren Spaanschen schrijver Cabrera elkander bij het laatste afscheid zouden hebben toegevoegdf komt niet geheel overeen met wat wij van de stemming der beide mannen bij dit laatste gesprek weten. Oranje heeft er echter in ieder geval zijn plan tot heengaan aangekondigd. Het was in dezelfde dagen, dat hij bij Morillon weder zijn geneigdheid liet betuigen om aan Granvelle de hand der verzoening te reiken.

Nog slechts eenige dagen bleef hij in Antwerpen, waar hij de eischen der landvoogdes omtrent uitwijzing der predikanten en opneming van garnizoen moest aanhooren en moest toelaten, dat de stadsregeering thans alle predikanten, ook de luthersche, uit de stad verbande. 'Den loden April nam hij een treffend afscheid van de stadsregeering en den volgenden dag, nog voordat de Raad der stad tot opneming van het koninklijke garnizoen besloot, verliet bij, na in den vroegen morgen weenend op de Meirbrug afscheid genomen te hebben van de „ghemeynte", de stad met een talrijk gevolg, onder wie Philips van Marnix en enkele andere edelen van het Compromis benevens de pensionaris.Jacob van Wesenbeke en de voornaamste predikanten en Calvinisten, onder hen de calvinistische predikant Taffin en de luthersche Flacius IUyricus. Duizenden Calvinisten uit Vlaanderen, Brabant en Zeeland vluchtten thans langs de Schelde naar Engeland en Duitschland of over de oostergrens naar Emden, Kleef, Wezel, Keulen en verderop.

De tocht des Prinsen ging eerst naar Breda, waar hij afscheid nam van zijn thans twaalfjarigen te Leuven studeerenden zoon Philips Willem, den graaf van Buren, wien hij waarschijnlijk in het uiterste geval zijn Nederlandsche goederen hoopte te kunnen overdragen om ze te redden voor zijn geslacht — een afscheid voor eeuwig!

Van Breda uit schreef hij afscheidsbrieven aan Egmond, Hoorne en den in Spanje opgehouden Bergen. Ook aan den Koning had hij van Antwerpen uit een brief geschreven. In den laatsten geeft hij nog eens met een protest tegen den laster, waarvan hij het slachtoffer was geweest, een overzicht van wat hij laatstelijk in Hollanden te Antwerpen had gedaan; hij had, zooals ook -hij aan de landvoogdes had bericht, den nieuwen eed „sans limitation ou restriction" wel moeten weigeren

Sluiten