Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onderricht ook veel goeds voor de Prinses, die „semble avoir perdu toute dévotion a ouir prescher ou lire la parolle de Dieu" en zelfs te Dillenburg niet meer in de kerk kwam. Een vriendelijke uitnoodiging van den lutherschen koning Frederik II van Denemarken om zich in diens Staten te vestigen werd door Oranje voorloopig nog niet aangenomen, daar hij op spoedige verandering van den toestand in de Nederlanden hoopte.

Daar was in den voorzomer de rust zoo goed als geheel hersteld en de landvoogdes vleide zich met de verwachting, dat de Koning nu wel zou afzien van zijn voorgenomen strafexpeditie. Brederode's achtergebleven benden liepen .uiteen; van hunne aanvoerders vielen verscheidene in handen van Megen en Aremberg en werden te Vilvoorde en Rupelmonde gevangen gezet. Amsterdam werd 9 Mei door Noircarmes en Boussu bezet, Vianen reeds den 3<ien door Erich van Brunswijk. Alle verzet was gebroken. Culemborg, Van den Bergh, Hames en vele anderen onderwierpen zich en verontschuldigden zich over hun optreden.

Maar de Koning wilde niets weten van den raad, dien ook Granvelle, Viglius, Hopperus, Mansfeld en zelfs paus Pius V hem gaven, om thans niet verder te gaan. Integendeel, hij bleef bij zijn voornemen om de Nederlanden voorbeeldig en zonder genade te straffen, niet alleen door de buitengewone rechtbanken, die hij wilde oprichten, maar ook door opheffing van alle privilegiën, vervanging der slappe en onvertrouwbare stedelijke en gewestelijke regeeringen door onmiddellijk aan hem onderworpen koninklijke ambtenaren, oprichting van citadellen in de belangrijkste steden, confiscatie' van goederen op groote schaal. Hij zou zelf komen om den regeeringsvorm der Nederlanden te veranderen in een absoluut monarchalen en het te maken tot een koninkrijk zooals zijne Bourgondische voorvaderen zich dat in hunne stoutste droomen hadden voorgesteld, zonder zich van den band met het Duitsche Rijk veel aan te trekken. Bergen, die 21 Mei in halve gevangenschap is gestorven, en Montigny, die nog steeds geen verlóf tot terugkeer kon krijgen, protesteerden te vergeefs tegen dat alles. Varteen plan om zijp jongen zoon, don Carlos, die daarvan volstrekt- niet afkeerig was en op zelfstandigheid hoopte, als koning naar het nieuw te stichten koninkrijk af te zenden en zoo ten minste de regeering van Spanje uit te vermijden, wilde de Koning niets hooren. Hij wilde in de eerste

Sluiten