Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Warineer een standaardloon wordt vastgesteld, waar beneden geen arbeid mag worden verricht, dan zullen oude, zwakke, invalide arbeiders, welke niet het volle loon kunnen verdienen noodzakelijk tot werkeloosheid worden gedoemd. Juist zij die het meest bescherming behoeven, geraken zoo tiet sterkst in den druk, aldus luidt eene tegenwerping, waaraan aandacht moet worden geschonken.

Bij niet-goede regeling zou zich inderdaad dat gevaar kunnen voordoen. Maar de practijk leert dat het zeer wel kan worden gemeden. Immers het loon wordt alleen voor een volslagen, normalen werkman vastgesteld en zoowel te Amsterdam als in andere plaatsen wordt het toegestaan een zeker percentage personen in dienst te hebben, welke beneden het minimumloon werken.

Nogvveel minder steekhoudend is het bezwaar, dat alle voordeel voor den arbeider verloren gaat, doordien de werkeloosheid zal vermeerderen.

Twee redenen worden dan voor de vermeerdering der werkeloosheid aangegeven. In de eerste plaats wijl door de loonsverhooging het werk duurder wordt en er dies minder zal worden aanbesteed. Tevoren betoogden wij reeds dat, mits redelijke grenzen worden in acht genomen, de werken weinig duurder zullen worden en hiervan geen beduidende invloed op het getal aanbestedingen zal uitgaan.

Als twee reden wordt aangevoerd dat door de loonsverhooging arbeiders van buiten naar de stad zullen worden gelokt en voor de stedelijke arbeiders den strijd om arbeidsgelegenheid zulien verzwaren. Meer dan een uitvlucht is dit niet. Bij geleidelijk en gematigd optreden is van eene dergelijke invasie van vreemde arbeiders geen sprake en in werkelijkheid is zij nooit aanschouwd.

Sluiten