Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Die 't oor mistrouwden en de woordtjes wederleiden; Dies ick mijn vrouwe bad mij claerder te verbreiden Haer onverwachte reên; en sij verhaelde het doe. O rijckdoom van mijn hart dat overliep van vreuchden! Bedoven viel mijn siel in haer vol hart van deuchden; Maer doe de morgenstar nam voor den dach haer wijck, Is, met de claere son, de waerheit droef verresen. Hemelsche Goóin, hoe comt de Schijn soo naer aen 't Wesen, Het leven droom, en droom het leven soo gelijck?

Hooft.

26. Klinckert.

'Ten leed geen seven jaer, of Palamedes schaeu,

By nacht de tenten ging der rechteren doorwaeren;

Die resen op, verbaest, met opgeresene hayren,

En sagen daer een schim, mishandelt blond en blaeu.

Sijn baerd hing dick van bloed; sijn keel was schor en flaeu.

„Wie komt ons," riepen sy, in 't duyster dus vervaeren?"

„By toortslicht," sprack hy, , ick uw straf lees uyt dees' blaeren,

„Die myne onnooselheyd ten roove gaeft aen 't graeu."

Sy zidderden van schrick, sy vlooden niet, sy vloogen,

Dan ginder, dan weer hier, voor 't branden syner oogen;

Hy stapte hen na, en liet een bloedvleck waer hy trad,

Totdat de schemering des daegeraeds ontloocken,

D'anxtvalligheyd verdreef van 't naer en ysslijck spoocken,

En vond de vaderbeuls door 't khaegen afgemat.

Vondel.

27. Kindermoord.

Doe de gekroonde wolf de schaepkens nieuwgeboren Met zijnen wreeden muyl te Bethléhem verslond, Een klagelijk geschrei steeg van der aerden grond En kwam ten hemel in voor Gods gerechte ooren. Een vliegende gezwerm der Engelen vercoren Omving den kleinen hoop, gepletterd en doorwond, En nam de witte ziel van haren rooden mond, Die stellend onbesmet Gods aengezicht te voren. Hoe kort was hunne tijd in 't droevig tranendal, Hoe groot is hunne vreugd die eeuwig duren zal,

Sluiten