Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

13. Vlugt dan, reis vry naar afgelegen staten,

Zeil door de middellyn naar 't verre Zuiderland, Hun denkbeeld zal u nooit verlaten: Het staat, het wagt u reeds op strand.

14. De droefheid is gelyk aan wreede dieren, Verwoeder dan een leeuw, in netten styf verward, Doorknagende, als een worm, de nieren, Verscheurende als een gier het hart.

15. Wie koomt daar aan, vermoeid en neergebogen? Zyn wenkbraauw is gelyk aan 't ingaan van de nagt, De glans der maan is in zyne oogen,

Zyn kruin is 't zwerk, met sneeuw bevragt.

16. 't Is de ouderdom. Waar mag hy toch op wyzen? Wat teekent hy daar ginds met zynen vinger af? Wat hoop van aarde doet hy ryzen?

't Is 't eind van alles.... 't is het graf.

17. Hoe veelen is nog min geluk beschooren,

Die de yzre armoê fel met scherpe tanden byt, Die nacht en dag het kermen hooren Van 't teeder kind, dat honger lyd.

18. Heeft de aarde dan geen voedsel voor ons allen?

O Hemel I.»... And'ren prangt een ligchaamskwaal en doet Hun 't leven onverduurbaar vallen In 't midden van den overvloed.

19. Zomwylen rukt, voor 't eind van uwe dagen, Fortuin uw staat ter neer, gelyk men in het woud Een hogen eik, omverr' geslagen,

Na 't woeden van den wind aanschouwt.

20. Dan wordt een dwaas op uwen stoel verheven;

't Geweld verwoest uw erf; de laster verft uw kleed; Geen vriend durft zich naar 't huis begeven, Daar 't bleek gebrek den vloer betreed.

21. .Wat is de mensch, hoe machtig, hoe vermetel! Genaakt het uur, al staat een heir rondom het hof, De Koning valt van zynen zetel

En wordt een handvol asch en stof.

Sluiten