Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Prof. Diepenhorst nu meent, dat alle drie aanwezig waren, dat geen der drie afzonderlijk een scheuring zou hebben teweeggebracht, maar dat alleen het saamtreffen der drie elementen ten slotte de bom zou doen barsten, doordat het ééne element het andere onwillekeurig verscherpte. De beide eerstgenoemde beschouwingen geven hem geen aanleiding tot diepgaande beschouwingen. Ze 'hangen toch samen met tijdelijke; omstandigheden. De kwestie van de 'leiding is een zaak vant w#t men in de philosopihie noemt „einmaligen" aard.

Maar, zegt hij, de vraag blijft, wat het verschil is tusscher» de beide groepen als zoodanig en afgezien van tijdelijke omstandigheden. En hij! antwoordt, dat het verschil hierin bestaat, dat bij de cihrisMijk-historische groep meer het subjectieve element, bij de antijreyplutionaire imeer het objectieve vooropstond.

Laat ons zien, hoe prof. Diepenhorst zijn standpunt verdedigt. De eerlijkheid gebiedt weer, dat wij een paar groote stukken citeeren.

„Wanneer men", zoo zegt hij, „als Christenen in de Maatschappij en in den Staat tegenover da problemen komt te staan, en naar Gods Woord begeert te leven, biedt zich uiteraard tweeërlei weg aan, wegen, die elkander volstrekt niet antithetisch uitsluiten, maar toch wel terdege ingrijpend verschillen. Men kan namelijk naar de bestaande opvattingen in het leven zich schikken, en dan door zich in' zulke verhoudingen persoonlijk als een Christen te gedragen deze pogen te verbeteren, dat is de subjectieve weg; of men kan op grond van) hèt Christendom een eigen opvatting tegenover da heerschende stellen en deze dan met alle kracht verdedigen, dat is de objectieve weg.

Voor beide geeft de Schrift zelf aanknoopingspunten. Nemen wij eens twee voorbeelden. In den tijd van Christus en de Apostelen waren er in Israël, onder meer andere, twee groote misstanden, de bestaande echtscheidingspraktijk en de slavennj. Wat de eerste aangaat, wordt, om deze te bestrijden, de objectieve weg gevolgd. Christus-Zelf en de Apostelen stellen een hooge, heilige opvatting van het huwelijk tegenover de bestaande slappe opvatting en de Apostel Paulus zet deze met Ikzucht ook in de practijk door. Maar tegenover de slavernij neemt de Apostel Paulus een heel andere houding aan, tast hij niet de verhouding zelf aan, maar holt, om zoo te zeggen,, haar uit, door meester en slaaf te Venmanen zich als zoodanig broeders in Christus te gevoelen, en zoo volgt hij den subjectieven weg, zooals die ons is beschreven in den brief

Sluiten