Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoog ik het „er is geschied" ook aansla, als daarboven staand waardeer ik het „er staat geschreven". Richtsnoer boven alles is voor elk waar geloovige het Woord, dat van zichzelf zegt. met een getuigenis, hetwelk in onze harten vollen weerklank vindt, dat het blijft tot in eeuwigheid. Welnu, sla dan Romeinen 13 op en zie, hoe daar geen enkel woord te vinden is, dat ook maar in de verste verte doelt of zinspeelt op een geregeerd worden van een volk door zichzelf. Neen, met groote beslistheid en scherpheid worden daar tegenover elkaar gesteld een volk, dat geregeerd wordt, en een overheid, die regeert. En dan wordt aan het volk de plicht tot gehoorzaamheid opgelegd en wordt aan de regeering het recht zelfs toegekend, gehoorzaamheid met het zwaard af te dwingen.

Dat is trouwens niet alleen de geest van Romeinen 13, maar van de geheele Heilige Schrift, waar ze over volk en overheid handelt. Kan dit niet geloochend worden, dan verwerp ik zonder eenige aarzeling het woord democratie of volksregeering, evengoed als de zaak, die door dat woord aangeduid wordt. Democratie of volksregeering is theoretisch, naar gewoon-menschelijke redeneering, een dwaasheid; de praktijk van het leven wijst uit, dat zij feitelijk de anarchie is; met Gods Woord is zij onvereenigbaar. Ziedaar drie redenen, waarom ik de zaak democratie niet wil. Maar den naam dier zaak vind ik ook zóó slecht, dat ik er onder geen voorwaarden de drager van wil zijn. Mijn overtuiging verbiedt mij, mij te noemen met den naam „democraat".

Democratie als consulaatssysteem.

Nadat ik de democratie, die als anarchie moet worden aangemerkt, en dit ook naar haar naam is, heb besproken, wensch ik eenige opmerkingen te maken over systemen, die in de practijk van het leven als democratie bekend staan, maar het in den strengen zin des woords niet zijn. En dan neem ik in de eerste plaats de demoS cratie, welke ik zou willen qualificeeren als het consulaatssysteem. Ik denk daarbij aan de consuls van het oude Rome, die als machthebbers gekozen werden. Onder democratie als consulaatssysteem versta ik dan niet een democratie als volksregeering, zonder regeerende overheden, als anarchie dus, maar een oneigenlijke democratie, die wel ter dege machthebbers heeft, maar gekozen machthebbers. Ik spreek opzettelijk niet van de democratie als republiek, omdat ik, naast de meer eigenlijke republieken met gekozen meerhoofdig gezag (als b.v. Zwitserland) ook op het oog heb de minder eigenlijke republieken met gekozen eenhoofdige staatsleiding (als b.v. Frankrijk).

Voorop sta hierbij, dat in dit consulaatssysteem niet ligt een toepassing van het principe der volkssouvereiniteit, die zonder meer

Sluiten