Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Kort geleden heeft Dr. Eduard Platzhoff-Lejeune in de bij Orell Füssli te Zürich verschijnende Internationale Rundschau onder den titel „Onze kennis van den oorlog" een beschouwing gewijd aan de „psychologie der documenten," die tijdens den oorlog gepubliceerd zijn. Hij komt tot de conclusie, dat de kennis van de neutralen over den oorlog slechts oppervlakkig is, want de oorlogsberichtgeving is — aldus deze schrijver — kwantitatief zoo volledig als nog nooit tevoren en van een geweldigen omvang; kwalitatief echter is zij in ongeëvenaarde mate partijdig en onbetrouwbaar. Deze conclusie is volkomen juist. Het is immers absoluut buitengesloten, dat nog tijdens den oorlog de volle waarheid aan het licht kan komen; terecht merkt de schrijver op, dat ons denken inzake de nationale levenskwesties even sterk onder invloed van het 'gevoel staat en even weinig objectief is als bijv. ons' oordeel over vrienden of' familieleden. En daarom kan de doorsnêe-mensch zich tijdens den oorlog nooit ook maar ten halve een objectief oordeel over den oorlog vormen, al spannen de officieele nieuwsagentschappen zich ook nog zoozeer in om steeds de waarheid te zeggen. Want, zegt de schrijver, het oorlogs-beeld wordt niet zoozeer door de verschillende berichten, die vaak nog onjuist zijn, beïnvloed als wel door hetgeen verzwegen wordt. „Een lang verzwegen feit, dat plotseling bekend wordt, kan in sommige gevallen honderden berichten van nieuwsagentschappen in een geheel ander licht plaatsen." Juist het verzwijgen van berichten speelt een zeer belangrijke rol bij de beoordeeling van den oorlog, en zoolang de pers in haar actie beperkt werd, was zij niet bij machte al het materiaal te publiceeren, dat ter beoordeeling van den oorlog onmisbaar was. Thans, nu de oorlog zijn einde tegemoet gaat, kan de sluier worden opgelicht van velerlei dingen, die tot dusver, noodgedwongen, verborgen zijn

Sluiten