Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Men heeft deze min of meer pathologische feiten, door een bizondere uiteenzetting der bloedvaten in de hersenen trachten te verklaren, en ik geloof, dat dit physiologisch verschijnsel hier inderdaad een rol speelt. Maar de eigenlijke oorzaak ligt dieper. Antheaume, Dromard, Laures en Wallaschek hebben er toch op gewezen, dat al deze synesthesieën des te levendiger zijn, naarmate de gevoelige persoon meer belang stelt in het objekt, en de waarneming dus een sterkeren gevoelstoon heeft. Zonder intens gevoel geen synesthesieën. Alleen bij analoog gevoel treden de synesthesieën op.

Het gevoel is dus de diepste oorzaak.

En nü begrijpen wij ook, waarom dichters en redenaars deze overdrachten vooral zoo druk gebruiken, wanneer hun gemoed heftig bewogen is. Vergilius spreekt van een odor ater. Huysmans ruikt bij 't binnentreden zijner cathédrale: une odeur pale. Duitsche dichters spreken van duftiges Violett. Laures citeert nog eenige uitlatingen van zeer zinnelijk-gevoelige artisten. Je ne savais vraiment, zegt Guy de Maupassant, si je respirais de la musique ou si j'entendais des parfums.

Comme de longs échos qui de loin se confondent, Les parfums, les couleurs et les sons se répondent.

zingt Baudelaire. Alfred de Musset, bekend om zijne metaphora's in dit genre, had ook inderdaad eene sterk geprononceerde audition colorée. En het is geen wonder, dat onze moderne hypergevoelige, soms psychopathische literatuur hierin verder gaat dan de sobere letterkunde van vroegere perioden.

Deze nieuwe overdrijving heeft ons evenwel, gelijk het gewoonlijk gaat, uit een andere overdrijving gered.

Sluiten