Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vernuftige geleerde electriseerde toch (vooral bij een bejaard man met tamelijk ongevoelige huid) successievelijk alle gelaatspieren afzonderlijk en photographeerde dan telkens den uitslag. Nu is het merkwaardig om te zien hoe de samentrekking van een enkele spier soms het heele gezicht als bij tooverslag verandert, en er altijd één zeer speciale gemoeds-uitdrukking op verwekt. Duchenne konkludeerde hieruit, dat alle algemeen-menschelijke gevoelsuitingen op het gelaat, door de primaire samentrekking van één enkele spier ontstaan.

Deze konklusie is in hare volstrekte algemeenheid dikwijls aangevallen en op het oogenblik niet meer te verdedigen, maar dat zij voor driekwart van alle gevallen doorgaat, blijft nog altijd zeer waarschijnlijk.

Zou misschien een onzer jonge medici zich niet eens geroepen gevoelen, om met al de nieuwe hulpmiddelen, die de hedendaagsche physiologie hem voor zoo'n onderzoek ten dienste stelt: het werk van Duchenne weer op te nemen ? Een goed voorbeeld, maar slechts voor een klein onderdeel zijner taak, zou hem daarbij de studie van onzen landgenoot W. H. Cox kunnen zijn, die de kontraktie van den m. frontalis en m. orbicularis oculi vooral in verband met het gevoel der oplettendheid naar Duchenne's methode opnieuw heeft onderzocht — maar overigens rust de wetenschap in dit punt sinds 50 jaar. 't Is een van die schijnbaar onbelangrijke aanhangsels, waarvan ik u in mijne inleiding sprak. Maar moge de medische wetenschap dit van geen belang vinden, ik verzeker aan den ijverigen geest, die zich met dit onderzoek zou willen belasten, dat de psychologen, archaeologen, kunstenaars, phonetici, taalgeleerden, en ja toch ook de psychiaters, als zij alzijdig hunne zieken willen leeren kennen, hem dien ondank zijner naaste vakgenooten ruimschoots zouden vergoeden.

Sluiten