Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat door tooneelspelers zeer juist gebruikt wordt om de hoogste opwinding weer te geven. Ook de ouden hadden dit reeds opgemerkt, althans zeker het eerste. Vooral bij schrik. Aeneas verhaalt van zich zelf, dat hij bij het bezoek der onderwereld verstomde :

obstupui, steteruntque comae, vox faucibus haesit. Maar ten tweede ook bij de liefde. Sappho moet naar Catullus' vertaling reeds bemerkt hebben, dat bij ware verliefdheid de stem stokt en de tong verlamd wordt.

VIJFDE HOOFDSTUK

Theoretische en artistieke Synthese

Wij hebben nu de afzonderlijke gelaatstrekken, gebaren en lichaamsstanden geanalyseerd. Nu moeten wij ze weer met elkander kombineeren tot de levende synthese der

realiteit. ....

Nemen wij daartoe eerst weer een eenvoudige lijntekening van Piderit (fig. 2). De eerste kop heeft een zoeten mond, de tweede een bitteren. De derde proeft bitter en zoet tegelijk en met dezen veelbeteekenenden mondtrek harmonieert de verrukte blik. Het doet ons sympathiek aan, niet waar ? Het spreekt van die tragische mengeling van liefde en lijden, die Homerus reeds op Andromache's gelaat heeft betooverd, toen zij daar stond ö^qvóbv ytlccaüaa, maar die ons ook Jacques Perk in zijne Iris op eenige wijze heeft bezongen :

Ik ben geboren uit zonnegloren,

En een zucht van de ziedende zee,

Die omhoog is gestegen op wieken van regen,

Gezwollen van het wereldsche wee.

Sluiten