Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op een tamelijk gekompliceerde historische wisselwerking tusschen beide afzonderlijke funkties teruggaan.

Een psychologische analyse maakt dit al waarschijnlijk. De spreektaal al of niet door gebaren verduidelijkt, dient even goed en misschien zelfs meer tot mededeeling van objektieve zaakvoorstellingen en gedachten, dan tot uiting van subjektieve gevoelens. In elk geval is de mededeeling aan een hoorder en verstaander essentiƫel. In alle taal is veel willekeurigs, op een onderlinge afspraak berustend. Taal is altijd middel tot een doel.

De muziek daarentegen dient uit haren aard uitsluitend tot uiting van het gevoelsleven, en slechts bijkomstig kan de muzikale gedachte ook objektieve voorstellingen verwekken. De mededeeling aan een tweeden persoon is niet essentiƫel. De gevoelsuiting is ook in de eenzaamheid een behoefte van onze natuur, zonder eenige conventie ! Muziek is dus reeds doel op zich zelf.

Het beste bewijs hiervan levert de ethnologie. Hoe onbeschaafder een volk is, hoe minder overeenkomst muziek en taal vertoonen. Er is bij hen glijdende zang met ongeartikuleerden tekst en een muziek op eenvoudige blaas- of strijkinstrumenten, die door hun physieke struktuur al spoedig behalve den grondtoon enz. 'n oktaaf een kwint en terts te hooren geven, waarop dan verder de verschillende toonaarden berusten, die de zang weldra van de instrumenten overneemt. De taal daarentegen gebruikt bij die volken de toonhoogte als abstrakt beteekeniselement. U hebt allen wel eens van 't Annamitisch gehoord, waarin het woord ma zes verschillende beteekenissen heeft, naargelang het hoog, egaal, een beetje stijgend, laag, laag dalend, sterk stijgend of dalend stijgend wordt uitgesproken. En zoo gaat het met alle woorden. Taal en muziek hebben nog niets geen invloed op elkander.

Sluiten