Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bevrijd heeft van het uiterlijk gezag van goden, god of priester en door eigen geestkracht, zedelijken moed en karrakter zich ontwikkelt.

„Niets is goed in het leven van een menschelijk wezen dan het allerbeste, waartoe zijn natuur hem in staat stelt", zegt Bertrand Russell in zijn hoofdstuk over „Religie en de kerken". En iets verder: „Gedachte verwerpt slavernij; voor geen enkel doeleinde -wil de gedachte zijn recht op denken opgeven. Beter dat de wereld verga dan dat ik of eenig menschelijk wezen een leugen zou gelooven, dit is de religie der vrije gedachte, in wier louterende vlammen het kaf der wereld wordt verbrand. Het is een goede religie en haar werk van slooping moet worden volbracht. Maar dit sloopen is niet alles wat de mensch noodig heeft. Na het afbreken moet de nieuwe opbouw komen, en deze nieuwe opbouw kan alleen door den menschelijken geest worden verricht Voor hen, die de wereld der gedachte zijn binnengegaan, kunnen geluk en vrede slechts wederkeeren door den geest".

Dit is een andere taal dan die welke gesproken wordt door hen, die geestelijke herleving prediken in re-aktieven zin, die in het verleden nog altijd' zoeken wat alleen het heden in waarachtigheid schenken kan. Die gemakshalve een reeds klaar gemaakt geloof uit den ouden tijd aannemen, in plaats van zich de inspanning eener nieuwe geloofs-schepping te getroosten.

Het komt er dus op aan de surrogaten en palliatieven, die ons heden ten dage op politiek, sociaal, zoowel als op geestelijk gebied worden aanbevolen, te onderkennen voor wat zij zijn en af te wijzen als middelen tot hernieuwing en reconstructie. Vóóruit, niet achteruit, liggen de beloften der toekomst. Vóóruitgang is een levenswet, die te ontkennen onheil brengt. Op welk een impasse de wegen eener terugwerkende reaktie uitloopen is met den oorlog bewezen.

Alle krachten der vooruitwillenden moeten dus worden ingespannen om deze re-aktie, die zich in de meest subtiele vormen van allerlei soort herlevingen verbergt, te onderscheiden en weerstand te bieden.

Als paddestoelen uit het oorlogsmoeras herrijzen allerlei soort verdovingsmiddelen, die geestelijk niet minder dan lichamelijk te verwerpen zijn voor wie de ware levenskracht als einddoel en

Sluiten