Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wen in een vreemd land. — „Dat schitterend symbool def Maconnerie!" verkondigde Broeder van Raalte namens het Fransche Groot-Oosten op de Vle Vredes-Manifestatie. Deze Propheet uit het oude Israël mocht hier schouwen hoe dit Paleis een blijvend monument zoii zijn, dat de volken in de komende jaren zou doen heugen, welke menschen-abbattoirs en welke andere zegeningen zij aan de Organisatie te danken hebben.

Zou nu de Entente, zoo handig in het zetten van allerlei strikjes, verzuimen zich bondgenooten te verzekeren in den boezem van de Centrale volken? Zou de fijne diplomaat nu achter de Bismarkiaansche kanonnen en versterkingen, welke het Barbaren-land moesten bewaken, geen hulptroepen noodig hebben, om den doorbraak van den ijzeren muur tevens van den binnenkant te wagen? De leiders der Entente waren er geen diplomaten naar om de macht, welke de Organisatie reeds onder de zonen van Germanje had aangeworven voor de universaliseering der Volkssouvereiniteit, onaangewend te Iaten. De oude rotten hadden reeds > in Amerika en Rusland te veel van hun geslepenheid blijk gegeven om de Duitsche gelegenheid tot beoefening van hun diplomatisch talent niet bij de lokken te grijpen.

Gladstone, die, als Palmerston, nooit gerust was omtrent de Engelsche wereldheerschappij, zoolang Rome met zijn clerus niet tot de Engelsche' Staatskerk behoorde, had Bismarck en Mazzini, door allerhande ophitsingen tegen de Pauselijke aanmatiging, er toe weten te verlokken, door middel der Duitsche en Italiaansche Loges een verwoeden strijd te beginnen tegen de Curie. Ook de Belgische, Nederlandsche, Fransche Loges deden dapper mede. Een groot deel van de Europeesche bevolking liet zich dupeeren door de voortdurende exploitatie van haar zucht naar onafhankelijkheid om het andere deel geheel te doen dansen naar de pijpen der Organisatie. Voor de beloofde gelijkheid ontving het de ellende van het proletariaat. Voor de Verbroedering den Europeeschen oorlog.

Gladstone hoopte dat, wanneer de twee Machten van het „droit divin" elkander goed verzwakt en verscheurd zouden hebben, zij beiden naar Londen zouden komen om dankbaar een Engelsch Protectoraat te aanvaarden.

Zooveel Staatsmans-wijsheid hadden de Hohenzollerns evenwel, dat zij spoedig begrepen waarom de Loge hun de aanhankelijkheid en trouw hunner christelijke onderdanen

Sluiten